NE TARAF?

Yolum THY gece seferiyle New York JFK'den Istanbul'a dogru...
Son derece rahatsizim. Gozlerim yaniyor, burnum akiyor. 9 kusur saat ucaktayim. Kitap, gazete ne varsa okuyorum. Bir yandan da okudukca cildiriyorum. Bir ulkede referandum olur da tartismalari bu kadar sig olabilir mi diye huysuzlaniyorum. Referandum tartismalarinda yaraticilik bulamiyorum. Yok cunku.
En bastan soyliyim ben evet dedim. Cunku her seye hayir demeyi sevmiyorum. Cunku bu anayasanin icinde kisisel olarak ilginc buldugum seyler disinda anormal birsey yok. Cunku birileri en azindan laf uretmekten daha fazlasini yapiyor. Cunku degisime bir yerlerden baslamak, hic baslamamaktan her zaman daha iyidir.
Tabii ki elestirdigim noktalar var. Ornegin referandumun fazlasiyla sembolik algilanmasi ya da algilatilmasini gereksiz buluyorum.
Mesela; anayasa degisikliginin ne yazik ki sadece Akp'nin tekelinde olmasini ve diger partilerin Akp ne yaparsa karsi olan tavirlarini fazlasiyla egoistce buluyorum. Bu kisilerin hala uretimi degil, kisisel cikarlarini on planda tuttuklarina inaniyorum. Ustelik de bunu bazi degerleri korumak adina yaptiklarini iddia ediyorlar.
Ben Akp'yi savunmuyorum. Mesele zaten Akp meselesi degil. Turkiye'nin onune degisimi, vizyonu koyabilecek fikirlerin yanindayim. Kisilerin degil. Ama Turkiye bu degisimi yasayorsa, ozellikle de basının icinde degisimi savunan bazi kesim sig tartismalarin gölgesinde kalmamalı.
Buyrun size somut bir ornek.
Yasemin Congar. Cok onemli bir yazar ve gazeteci. Washington'da cok iyi islere imza atti. Epeydir Taraf Gazetesi'nde. Taraf, onemli islere imza atiyor ama bazen israrla farkli olmak adina da komik duruma dusuyorlar. Ornegin; zaman zaman kafalarinda canlandirdiklari, benim 'masa basi toplumu' olarak adlandirdigim onlarin ise 'hayallerinde' yasattiklarina inandıgim kisilerden turettikleri analizler var. Kimi zaman asiri bilincli toplumlar hayal ediyorlar analizlerinde, zannedersiniz toplum olarak hepimiz birazdan Nobel Baris Odulu’nu kucaklayacagiz. Ya da Turkiye’nin sahil seridindeyseniz İslamofbik egilimleriniz her an hortlayabilir. Uc toplumlari var kafalarinda.

Peki Yasemin Congar gibi tecrubeli bir ismin, referanduma ‘hayir’ cikaran sahil seridi icin 'tuzlu su muhafazakarlari' gibi kabiz bir kavram yaratmasi tesaduf mu? Bunun adina aslında kavram bulma degil, meydani bos bulduk salliyoruz asagi yukari denir. Ya da Amerika da Islamofobo’yi hararetle tartisiyor. Onumuzdeki gunlerde bu konularda size bazi acilimlarimiz olacak demenin on anlatimidir.
Sebep bence her ne olusa olsun yine de referanduma hayir oyu kullananlarin tercihlerine saygi duymak yerine, muhafazakar ve islamofobik egilimli olmakla suclamasini insanin biraz da yasadigi yere saygi duymasi adına zeka eksikligi olarak algiliyorum.

Yoksa ben de birey olarak Ahmet Altan'in yazdigi 'toplumun zenginlesmesi ve artik bu ''devleti'' kendi patronu olarak gormemesi, patronluk taslayan devletten sikilmasi' analizini yurekten destekliyorum. Hatta daha da oteye gidiyorum. Bu vergiler maaslardan kesilmesin gidip bizzat yatirsın herkes. Devlet de vatandasina guvendigini gostersin. Birey olmanin gucunu, degerini daha da icsellestirelim hepimiz. Hesap sorma anlayisimizda da citayi yukari cekelim.
Hepsine varim.
Ama birileri hayir dedi diye onlari ‘tuzlu su muhafazakarlari’ adi altinda islamofobik egilimli yapmak, degisimi destekleyenleri de ‘yandas’ tarafina oturtmaktan farklı degildir. Inandirici olamaz.

AMERICAN WAY

Islam, muslumanlik, camii, kuran.. Bu kelimeleri New York'da bu kadar sik duyacagim hic aklima gelmezdi. Bisikletimle gezdigim Battery Park'da bile mola verirken, yine bir yerlerden bu tartisma hortlayiveriyor yanimda. Her defasinda da kendimi icinde buluyorum. Taraf da oldugum yok. Kim nasil mutluysa oyle yasasin. Ben cogunluk boyle istiyor 'demokrasisine' inananlardan degilim. Hatta oyle demokrasi mi olur diyenlerdenim. Ama azinligin da hakkimiz soke soke aliriz tavrina da inanmiyorum. Zorla olmuyor bazi seyler.

Aslinda meselenin bu kadar tartisilmasinda sakinca da gormuyorum. Tartisilsin. Herkes icinde ne var ne yok cikarsin. Sonra ortada ne kalmis ona bakalim.
Amerika da bunu cok iyi bildigi icin islamin (metaforik anlamda soyluyorum) icini disina cikarana kadar tartisicak.

Iste bir ornek.
Amerika islamofobik mi?
Sorunun sahibi Larry King, yayinda sordugu konugu ise Donald Trump.
Kongre secimleri heyecani bile henuz Islamik Merkez'in yikilan ikiz kulelerin yaninda yapilmasi ya da yapilmamasi tartismalarina yaklasmis degil. Hararetle suren tartismalara bu aksam celebrityler de eklenince yorumlar artik freni bosalmis arabanin icerisinden gelen cigliklara donustu. Duvara toslayan araba ise suan icin pastor gozukuyor. (11 Eylul'u kuran yakma gunu ilan etmek isteyen kacik papaz)

Ilginc olan, herkesin dinini ozgurce yasamasi gerektigini soyleyenler bile 'ama yikilan kulelerin oraya cok yakin, daha ileri bir yerlere tasirsalar camiyi daha iyi olur' diyor.

Tipki Donald Trump gibi...

Trump, tartismanin icine sadece teorik olarak girenlerden de degil. islamik Merkez'in binasini alma girisiminde bulunmus. Ustelik degerinden yuzde 25 oraninda daha fazla bir fiyat onererek. En azindan soyledigi boyle.
Binanin sahipleri ile gorusmus, Trump'in onerdigi rakamdan cok daha fazlasini odediklerini soylemisler. Donald Trump bolgeyi sevmedigini, o kadar yuksek bir degere sahip olamayacagini anlatirken kiziyor.
Trump, emlak piyasasinin krali. Is adami olarak da bir kurt. Hatta pozitif avantajci. Televizyonda bile kariyeri buyuyor. Uzun soluklu islerin adami. Dolayisiyla fiyat ve piyasa konusunda Trump'in soylediklerini ciddiye almamak mumkun degil. 'Binayi satanlari taniyorum oyle bir fiyat olmasi imkansiz, belli ki yeni sahipleri satmak istemediler bana' diyor.
Camii konusunun yeterince gerginlik yarattigi gorusunde olan Trump, inanclara karsi olunmadigini ama bolgenin hassas durumunun anlasilmasi gerektigi fikrinde. Hatta bu yuzden cok yakin arkadasim dedigi Belediye Baskani Michael Bloomberg'le fikir ayriligi yasamis. 'camii konusunda Bloomber'in yaptiklarina katilmiyorum' gorusunu acikca yayinda soyluyor.

Larry King gorusunu paylasmamayi tercih edenlerden. Kuran yakma girisiminde bulunan Pastoru kastederek, Donald Trump'a soruyor 'Amerika islamofobik mi oluyor?'
Donald Trump, kuran yakmaya calisan pastor icin 'kafayi yemis' yorumunu yaparken, olayi medyanin fazla buyuttugunu, medya ilgilendikce de pastorun konustugundan bahsetti. Canavari medya yaratti yorumunu yapti. Ama islamofobya yok demedi.
Tum tartismalara ragmen aslinda ikisi de nereye dokunup dokunmayacaklarini bilen kritik isimler, dolayisiyla tartismayi uzatmadan konuyu sinirli surede bitirdiler.
Donald Trump'la New York'da bazi toplanti ve davetlerde defalarca karsilastim. Her defasinda da epey sohbet ettik. Hicbir zaman, herhangi bir yere camii yapilmasi konusunu cok umursayacak bir profil vermedi. Ama durumdan avantaj cikarma ve bas rol konusunda her zaman oncu ve cesur profiller verdi, adimlar atti. Bu da onu Donald Trump yapan onemli bir tavir. O yuzden Donald Trump bu davranisiyla bir tasla bir cok dala isbet ettirenlerden. Basarili girisimcilik boyle birsey.

Tipik Donald, bir sure sonra da camii icin ben arazi satin aliyorum, buraya insaa edelim diyecektir bir ihtimal diye gulumserken, cilginca birseyle karsi karsiya oldugumu farkediyorum. Saka mi diye izliyorum. Hayir degil.
CNN America'da 360'a konusan Michael Moore, 'camii bu kadar rahatsizlik yaratiyorsa ustune ben de para vericem hemen yapsinlar' diyor. Amerika'nin bu tartismalari coktan asmasi gerektigini, bu filmi daha once cok gordugunu anlatan Michael Moore 'meseleye islam acisindan bu kadar sembolik bakiliyorsa, yikilan kulelerin aniti gibi korkuyla algilaniyorsa bu camii, o zaman bence yakinina yapmak yanlis. Direk yikilan kulelerin oraya yapilsin bu camii' diye hararetle konuya oyle bir daliyor ki anchor Parker bile ne diyecegini sasiriyor. Studyoda garip bir sessizlik yasaniyor. Micheal Moore, Los Angles'den baglandigi icin 'acaba yayin mi kesildi' bakisi firlatiyor kameraya. Bir sure sonra anchorman Anderson Cooper yeniden devreye girip meseleyi daha genel bir cercevede toparliyor.
Moore, sozlerinin sonunda ise lafi donup dolastirip Bush karsitligina getirmeyi basariyor.
Takip eden dakikalarda CNN'in, Michael Moore'un gorusunu cok sevdigini soyleyemem ama Michael Moore'un 'George W. Bush yuzunden' cikislariyla, Bush'un yine damarina basmayi basardigini soyleyebilirim.

Bu ulkede gercekten 'South Park' diye buyuklere cizgi film, niye var cok iyi anliyorum. Herkes o kadar cok seviyor ki gundemin icine girmeyi, malzeme cok. Haklilar.

Hatirlar misiniz? Once nefret gelecek, sonra hikaye, sonra kahramanlar, en son da kabullenis demistim. Surec aynen Amerikan way...

J AND I IN NYC

New York'daki ilk haftam. Erkenden uyanip Centrel Park'da yuruyus yaptim. Sonra Plaza Hotel'de Nbc News'in onemli isimlerinden biriyle kahvalti randevum vardi. NYU'dan tanisiyoruz. 2 yildir gorememistim, kapidan girince gozlerime inanamadim. Kilo vermis, bosanmis, sac ektirmis bambaska bir adam geldi karsima. Nerdeyse asik olabilecegim bir adam. Dayanamadim, 'keske karinla daha az samimi olsaydim' cumlesi cikaverdi agzimdan.
J, New York'un bilinen isimlerinden. Dunyada olup biten herseyi bilen ya da bir sekilde ayrintilari biraraya getirebilen deli bir adam. Hayatimda gordugum en zeki beyinlerden biri.
NBC'de onemli bir gorevi var ve ayni zamanda bir cok sirkete danismanlik yaptigi icin ismini buraya yazmam soz konusu bile degil.
Kahvaltida, ben New York'u cok ozledigimden bahsederken. 'eski new york'u ozlemis olmalisin, isler artik eskisi gibi degil' dedi.
Kahvalti masasindaki New York Times'i bana dogru uzatti. Ilk sayfasinda New York'da ikiz kulelere yakin bolgede kurulmasi planlanan Islamik Merkez'e iliskin yapilan anketi gosterdi. Ankete katilan cogunluk o bolgede boyle bir merkezin varligini istememis. Gazete de buna epey genis yer vererek anlatmis. 'E nolmus yani' dedigimde. 'Burada daha ilk haftan, bu konudaki tartismalari gordukce duyduklarina inanamayacaksin' dedi.
Aynen oyle oldu.
Gunlerdir bu konuda yapilan her turlu haber ve tartismaya sahit oldum. New York'un suan en buyuk meselesi bu gercekten. Hatta 11 Eylul 2001 saldirilarinin 9. yil donumu oncekilerden cok daha gergin gecti. Papaz Jones'un kuran yakma tehditleri saatlerce butun kanallarda canli olarak verildi. Obama bu gelisme uzerine aciklama yapmak zorunda kaldi.

Ilk kez Manhattan'i bu kadar tahammulsuz gordugumu soylemem lazim. Ama baska gariplikler de yok degil. Mesela bazi musluman taksi soforleri caddede seyir halinde arabasinin teyibinden son ses acik kuran dinliyor. Ayni taksiye biniyorum. 'Bugun kandil haberin var mi' diyorum. Cevap 'hayir'. Sadece tek takside de olmadi ustelilk. Bir tuhaflik oldugu kesin. Kim neye tepki verdigini gercekten biliyor mu? Kuskulu.

Peki 'New York'daki tepkiler asiri mi'?
Bilincaltlarindaki El Kaide korkusunu dusununce, hatta dinleyince, burunlarinin dibindeki 2 kocaman gokdelen, gozlerinin onunde cokunce hayir. Cunku korkuyorlar. Ayni seyin yeniden baslarina gelmesinden cok korkuyorlar. Onlarin tepkisi bu kadar basit. Bir de cahil kesim var tabii. Neye, niye tepki verdigini bilmeden oylece karsi cikiyor.
Ama yazdiklarimdan butun Amerika bu ise karsi gibi bir algi cikmasin tam tersi meseleyi gayet dogal algilayan ve camiinin o bolgede olmasinda sakinca gormeyenlerin sayisi hic de az degil.


Peki ne olacak?
J'nin buradaki fikri: konunun uzun zaman daha tartisilacagi ve sonunda Turkiye'nin de buradan avantajli cikacagi yonunde. Amerika kendi hikayesini ve kahramanlarini yaratmayi sever diye basliyor anlatmaya. 'Once bir kac musluman kahraman goreceksin. Film yildizi olabilir, ya da bir konuda isim birileri. Sonra ilimli Islam modelleri ve konulari yeniden acilacak. Siz o konuda cok iyi bir model olmaniza ragmen iliskileri yonetmekte son derece kotusunuz. Ama hic birsey yapmasiniz bile yolun sonu sizi otomatik olarak AB'ye tasiyacak kadar acik gozukuyor'. yorumunda bulundu.
AB er gec daha fazla direnemeyecek hale gelecek, cok sasiracaksiniz diyor.


Bu konuda doner donmez daha detayli yazacagim ama simdilik vakit ve imkan bu kadar.

RUYADALİZM

Salvador’la açtım gözlerimi sabah…
Bıyıkları yüzümü gıdıklıyor. Kedisi de ayaklarımın ucunda. Dışarıdan gelen yağmurun sesiyle uyku tutmuyor bir türlü, çarşafların arasında dönüyorum. Yatağın ucundaki saate bakıyorum. Henüz sabahın 07:00’si. Salvador’u uyandırmak istemiyorum ama dayanamıyorum.
En sonunda kıpırdanmama dayanamayıp, gözlerini bana doğru açtı ve gülümseyerek; ‘ne rüya gördüğünü ayrıntılarıyla anlatabilirim’ dedi…

‘Hatırlamıyorum’ kelimesi dökülüverdi dilimden…

Salvador ‘hatırlayacaksın Ann’ dedi. Ve beni kendisine doğru çekti.
Biz ne zamandır, nasıl beraberiz? Hatırlayamıyorum. Ama içimde bu anı tekrar tekrar yaşadığımı hatırlar gibiyim. Emin değilim. Galiba çok uzun zaman oldu.
Ama ne önemi var ki? Bu sabah hiçbir şey hatırlamıyorum nasıl olsa…

Salvador; ‘başıma gelenlerden haberin var mı’ diye sorunca, o an kalbime bir sancı girdi.
Utandım! Hiçbir şey hatırlayamadım.
Kendime kızmaya başladım. Hatırlamam lazım dedikçe daha da kayboldum hafızamın içinde.
Üstelik kedi de kaçırmış her şeyi. Kedi ve ben çaresizce, öylece birbirimize baktık.
Sonunda dürüst olmaya karar verdim. ‘Ben bu sabah, seninle ne zamandır birlikteyim onu bile hatırlayamıyorum, nasıl tanıştık, nasıl öpüşüyorsun, nasıl sevişiyoruz? Hiç birini bilmiyorum. Sadece çok mutluyum, bunu hissedebiliyorum.
En azından!’
Salvador beni dinledikten sonra hiçbir ifade belirtisi göstermeden odadan çıktı. Hatta evi terk etti.
2 saat sonra elinde Gala için yaptığı portreyle dönünce bu sefer ben çıldırdım.
Eski eşinin evde ne işi olabilir? Adını duymaya tahammülüm yokken bir de resmini mi eve asacağım?
Yok artık, daha neler!
Sonra durup dururken bana ‘sence o mazlum mu’ diye sordu. Şu anda hayatta olmayan kadın, sence benim için tüm hayatını feda mı etti?’
Buydu soru! Cevabı verilemeyecek bir soru!
‘Ya ben’ diye bağırmak istedim. Yapamadım!
‘Senin için rüyalarda yaşamayı kabul ettim. Ben gerçek bile olamadım, ölemedim bile!’… Salvador haykırışlarımı duymadı.
Beni zalim olmakla suçladı sadece.

Olmazların hep kendi gündemi vardır zaten. İçine girmemek için direndikçe en dibine düşürür. Gala’nın, başka kadınların, kendi kadınlığımın ve düşüncelerimin altında kalmak zalimleştirdi beni.

Ama artık roller değişti.
Sıra Gala’nın. Yaşamasa bile zalim olma hakkı Gala’da. Sonra yine ben zalimleşeceğim. Rüyalar, hayattan daha acımasız. Bari burada geçerli olmasaydı bu düzen.
Ama Gala’yla ortak yanımız var, ikimiz de zavallıyız.
İkimiz de kendimizi Salvador’a feda ettik. Biz yokuz. Salvador’un oyunundayız. Sırayla birbirimizi öldüreceğiz. Hepsi bu.

Bıyıkları kadın ruhuna değen adam, Salvador Dali.

Gala, Dali’yle olabilmek için çocuğunu, kocasını arkasında bırakan kadın. Dali’nin kendisinden önce ölen eşi.
Ann ise Dali’yi rüyalarında yaşatan kadın. Hiç var olamayan, vücut bulamayan bir ruh. Varlığını kendine yakın bulduğu kişilerin rüyalarında sürdüren kadın.
Vazgeçemediği aşkı Dali’yle her gece birilerinin rüyasında yaşatıyor hikayesini. Büyük aşk yaşıyor rüyalarda Dali’yle.

Konuya giriş sebebim ise tüm bunların benim rüyamda yaşanmış olması. Dali’nin, Ann diye bir sevgilisi hiç olmadı aslında. Ama benim rüyalarımda Ann onun büyük aşkı.

(Deliliğe övgü)

KIRGIN HAFIZA..

Bizi biz yapan değerler vardır. İnançların üstüne inşa edilir.. Bazen değişir başkaldırır her şeye ya da başkalaştırır her şeyi değerler..
Yılların içimizde ördüğü tuğlalar oluverirler.. İyi, kötü, acı ya da mutluluğa dair ne varsa yapıyı oluşturur. Mimarı bazen biz oluruz, eser çıkartırız ortaya.. Bazen de bizden önceki yaşanmışlıklar, genler kabayı yapmışlardır.
Enkaz devralırız. Yıkılamayan inşaatı evire çevire değiştirmekle geçer ömür.
Başarmak güç olur..
Bir yol seçeriz ve binanın işlevini belirleriz kabasıyla ya da üstüne bizim koyduğumuz tuğlalarla..

Tıpkı küçük Aristocles gibi..
Henüz 13 yaşındayken trajik bir şekilde kaybettiği annesinin yokluğu, Aristocles’ı devraldığı enkazla İstanbul’a kadar sürükler..

Aristocles, 25.03.1886 yılında Yunanistan’ın küçük bir kasabası olan Vassilikon’da dünyaya geldi.. Annesi Eleni, babası Mathew..
Babası kasabanın tek dokturu.. Annesi ve babası Aristocles’in dönemin salgın hastalıklarına yakalanmamasına ısrarla dikkat ederken; Aristocles, 11 yaşında tifoya yakalanır.. (kirli sulardan veya çevreden bulaşan ateşli ve tehlikeli bir bağırsak hastalığı)

Babası Mathew ona ilaçlar bulur, durumu ağırlaşan, ölmek üzereyken oğlunu tedavi eder, iyileştirir.. 1 seneden daha fazla sürer tedavi..

Ama dikkat edilmesi gereken önemli bir şey vardır.

Doktor babası, annesine sıkı sıkı tembihler. ‘Kesinlikle un, mayalı olan ne varsa verilmeyecek yasak’ diye.. Hayatına maal olacak kadar tehlikelidir..
Aradan geçen 2 senenin ardından anne Eleni bir gün evde kek pişirir. Oğluna verir..
Korkulan olur ve Aristoclas bu kez bir önceki hastalığından da kötü duruma gelir.
Telaşla eve gelen babası, anne Eleni’nin oğluna sadece bir parça kek verdiğini söyleyince, Dr.Mathew artık oğlunun yaşamayacağını, öleceğini söyler..
Anne Eleni yıkılır.. Saatlerce ağlar.. Kalbi kırılır, parçalanır, yerinden çıkacak gibi göğsünü acıtır.. Oğlunu kendi elleriyle ölüme gönderdiğini sandığı, saatler süren ağlamanın devam ettiği anlarda Eleni’nin kalbi üzüntüye daha fazla dayanamaz, aniden duruverir.
Acıdan duran kalbiyle, hayatı trajik bir şekilde son bulur.. Oğlunun ölümüne dayanmak istemez..

Birkaç gün sonra mucizevi bir şekilde iyileşen Aristoclas ise annesinin ölümüne sebep olmaktan büyük üzüntü duyar.. Henüz 13 yaşındadır..
Yıllar sonra üzüntüsünü dindirebilmenin yolunu kendini inançlarına adamakta bulur..
Annesini kendisi yüzünden kaybettiği duygusu içinden hiç gitmez. Suçluluk duygusuyla geçer günleri.. Bu duygu onu sert duruşu olan bir Patrik olarak hafızalara kazır. Ama O, içindeki çaresiz çocuğuyla geçirir yıllarını.. Aristocles’in duvarları, acıdan örülmüş inşaatı içinde dondurur.. Sonra 86 yaşında veda eder hayatına evinden uzakta..

Trajik hikaye, 1949-1973 yılları arasında Fener Rum Patrikhanesi’nde, Patriklik yapan Athenagoras’a ait.. Athenagoras, patrik olduktan sonra aldığı isim..

ABD Başkanı Harry Truman’ın özel uçağıyla New York’dan 1949’un Kasım başıydı Türkiye’ye gelişi.. Amerika, Yunanistan ve Türkiye’nin üzerinde anlaştığı bir isimdi..
Athenagoras, kritik zamanların patriği oldu.. Bazı gurupların telkin ve teşvikiyle yerel kalabalıklar ve İstanbul’a dışarıdan getirilmiş olan kitlelerce 6 Eylül akşamı Cumhuriyet tarihinde görülmemiş bir yağma ve yıkım eylemi gerçekleştirildi..
6-7 Eylül (1955) olaylarında, tahrip edilen alanlardan yaralanmadan canını kurtardı. 7 Eylül sabahına kadar süren olaylarda, Patrikhane de ağır hasar görünce, gerilim Türkiye ile Patrikhane ilişkilerine de yansıdı..

1054 yılında Roma Katolik Kilisesi ile kopan ilişkileri 1964 yılında Kudüs’te attığı adımla Papa Paul VI ile beraber düzeltti.. Rus kilisesinin Fener Rum Patrikhanesi üzerinde egemenlik kurma çabaları ve kritik hangi konu varsa Athenagoras dönemine denk gelir.. Kiliseler arasındaki ayrılığa son verilir.
Bütün hristiyan ailemini birleştirmektir Athenagoras’ın amacı..
Kimileri sözü özü bir Patrik Athenagoras’ı çok severken, kimileri rahatsız olur.. CIA ajanlığından, gizli müslüman olmasına kadar hakkında bir çok iddia ortaya atılır.. Ama her şeye rağmen kilise düzenine, hayallerinin tamamını ekleyemese de bir çok yenilik getirir...

Athenagoras, içinde koparıp atamadığı ayrılık duygusunun zıttını kendine
vizyon edinir.. Her şeyi birleştirerek ayrılığa son verme hissidir bilinç altındaki dünya..
Çünkü Onu Athenagoras yapan başka bir bilgi vardır. Kimseye anlatamadığı, trajik, sadece ailesinin bildiği bir geçmişi de getirir beraberinde..

En yakın arkadaşlarımdan biri Atina’da yaşıyor. Athenagoras’ın kanından.. Hem de yakın derecede. İstanbul’a geldiğinde beraber Fener Rum Patrikhanesi’ne gittik. Athenagoras’ın torunu olduğunu duydukları andan itibaren belki de çok az kişiye sadece aralanan kapılar ardına kadar açıldı bize..
Athenagoras’ın genetiği, bir parçası onun yaşadığı yerdeydi. Dua ettiği yerlere, çalıştığı odaya dokundu..
Aristocles’in üst üste dizdiği tuğlalarla inşa ettiği Athenagoras’ın yaşanmışlığı var Patrikhane’nin her duvarında.. Patrikhane salonundaki büyük resminden bakan gözleri minnettar aynı zamanda da hikayesini anlatmak ister gibi yarım..

6 Temmuz 1972 günü patrikhane merdivenlerinden düşerek kalça kemiğini kırdı, Athenagoras.. Hastaneye yatırıldığının ertesi günü böbrek yetmezliğinden 86 yaşında hayatını kaybetti..
Cenaze için Atina’dan gelen ailesi, Athenagoras’ı yaratan Aristocles’in doğduğu Vassilikon’daki evi hala olduğu gibi koruyor..

BORA MUCİZELERİ..

Yaşı 33, adı Murat. Yakışıklı, yetenekli, kızların dönüp tekrar tekrar baktığı, güzel gülen, iyi eğitimli, zeki. Hatta en ince detayları dünyanın merkezine yerleştirebilen biri.. Başka türlü çalışıyor Murat’ın kafası..

Yaşı 29, adı Darya. Ateş parçası. Kadında ne aranırsa hepsi onda birleşmiş. Hem güzel, hem seksi, akıllı, yetenekli ve başarılı.. Saatlerce her şeyden konuşulan o nadir kadınlardan.. Onunla geçen zamanlar başka oluyor.

Yollarımız New York’da kesişti..

Murat’la ben NYU yollarını beraber aşındırdık. Ama yıllar önce Beşiktaş anaokuluna da beraber gitmiştik.. Murat’ın elinden düşürmediği kılıcı vardı, O bir He-man’di. Benim elimde gezdirdiğim arap bebekle, çantamdan sarkan pembe panterim meşhurdu.. Favori çizgi filmlerimiz vardı. He-Man, Tenten ve Vikingler diyince bizim için hayat dururdu…
He-Man’ın kadın versiyonu She-ra çıkınca ise benim arap bebeğim ve pembe panterime bir de kılıç eklendi.. Murat bana artık sen de She-ra’sın diyerek kılıçlarından birini getirmişti..
Bir de Boramız vardı yanımızda.. Üçümüz en iyi arkadaştık. Bora’yı yerinden kaldırıp bir yere götürmek hep çok zordu ve Bora, en meşhur cümlesi ‘‘Ben bir daha buradan kalkmayı düşünmüyorum’ la kaldı hafızamızda…
Cümleyi aslında meşhur çizgi film karakteri tembel ‘değerli’ için söylerdik..
Üşengeç Bora derdik, bazen de tembel tembel diye eğlenirdik onunla.. O da aynı ‘değerli’ gibi gülerdi..

Bora’yı okul çıkışı ani bir trafik kazası sonucu kaybettik. Çok erken tanıştık biz en yakınımızdakini yitirme sınavıyla.. Hiç hazır değildik.
O yüzden paylaştığımız her şeyin içine Bora’yı da kattık. Fiziken yoktu belki ama biz onu meleğimiz ilan ettik. Bora bizi koruyacak, haber verecekti her şeyi.. Dileklerimizi de Bora yanımızda duruyormuş gibi boş koltuğa bakarak Bora’ya anlatırdık.. Çünkü Bora artık tanırının yanındaydı ve ona söylerdi..

Kozmik komedi, bizi son gittiğimiz okulda da bir araya getirdi Murat’la. Birbirimizi NYU’nun içinde görünce saatlerce güldük. Haber alamadığımız yılları yakalamaya çalıştık..

Darya ise Birleşmiş Milletler’de çalışıyordu. Ben aynı zamanda NTV’nin New York temsilciliğini de yaptığım için BM’de tanıştım onunla..
Beraber New York’un da Miami’nin de altını üstüne getirdik Darya’yla..
Çok eğlendik..

******
New York’da bir partiye Murat’ı zorla götürdüğüm akşam görür görmez aşık oldular birbirlerine.. Murat, Darya’yı görünce ‘ben bir daha buradan kalkmayı düşünmüyorum’ diyerek partiden ayrılmaktan vazgeçti..

Aradan geçen zamanla Darya’nın ailesi Murat’ı çok sevdi.. Murat’ın ailesi Darya’yı hiç istemedi.. Muhafazakar bir aileydi ve kendi seçimlerince başka birini uygun görüyorlardı Murat için..
Dayanamadılar daha fazla Murat’ın ailesinin baskılarına ve 2 yılın sonunda yollarını ayırdılar..

Darya benimle İstanbul’a döndü. Murat ise tamamen hayatını değiştirdi. İstanbul’a dönecekken her şeyi yaktı, bütün köprüleri attı ve Miami’ye taşındı..

Aradan tam 6 yıl geçti..

Darya da Murat da başkalarıyla oldular. Hatta Darya tekrar New York’a taşındı.. Daha yemeğe çıktığımız ilk akşam restorantta Murat’la karşılaştık.
Murat yeniden New York’a yerleşmiş ve onca zaman hiç karşılaşmayıp daha benim geldiğim ilk gün yeniden yollarımız kesişince ikimizde ‘Bora’ dedik. Mucize meleğimiz…
Yine gözlerini alamadılar birbirlerinden.. Murat arkadaşlarıyla oturduğu masadan kalktı, yan masadaki sandalyeyi bizim masaya doğru yanaştırdı ve yanımıza oturdu.. ‘Ben bir daha buradan kalkmayı düşünmüyorum’ diyerek..
Sonra da ‘değerli’ nin taklidini yaptı.. Bora için kaldırdık kadehleri o gece..
****

‘Ben bir daha buradan kalkmayı düşünmüyorum’.. Çocukluk eğlencemizdi..
İki kalbin, iki kez yollarını birleştirdi bu cümle.. Birbirlerini çok sevdiler, bir gün yolları ayrıldı. Yıllarca karşılaşmadılar. Aynı semtte, hatta iki sokak mesafede birbirlerine yaklaşıp hiç görmediler birbirlerini, çok uzakta olduklarını sanarak..
Üstelik aynı havayı soluyup görünmez oldular.. Aynı yerlerin yemeklerini tadıp birbirlerine değmediler..
O yüzden Murat’a göre benim de New York’a gelmemle voltran tamamlandı ve Bora da vardı. Artık yapamayacağımız bir şey yoktu..
'Bora Mucizeleri' vardı..

ZAMPAARE...

Klasikleşmiş bir eser.. Ben eser demek istiyorum izninizle.. Oyuncularıyla, müziğiyle hikayeyi müthiş anlatıyor bize..

Olay bir ‘Zampara’nın hikayesi aslında.. Özel bir Zampara değil öyle, sıradan.. Belli bir gelir seviyesinin üstünde, hayatına kendince renk katmaya çalışan bir zampara..
Ama her nasıl oluyorsa eylemleri her seferinde boşa çıkıyor.
Zamparada skor yok.. Karısı sürekli ensesinde..
Hikaye böyle..
Başrollerde Şener Şen ve Perran Kutman.. İkisi de aynı kulvarın ve başarıların kadın ve erkek versiyonu gibi.. Harikalar..
Hikayenin en güzel yanı ise her basma operasyonu öncesi, annesi tarafından ‘‘unutma babanın suratına tüküreceksin’’ sözleriyle film boyunca babasının suratına tüküren erkek çocuğu..
En güldüğüm sahnelerin birinde Nuran (Perran Kutman) kapıya dayanır ve içeriden duyduğu seslerden emin ve yangına gider gibi panikle Şakir’i (Şener Şen) olay yerinde basacaktır..
Şakir kıvraktır, kapı gürültüsünü duyar duymaz işe koyulur yalnız bir eksik vardır. Giyinecek vakit olmadığından haliyle don paça çalışan patron ve sekreter görürüz sahnede;
Nuran : Açıııın kapıyıııı!!
Şakir : yaz kızım.. 20 kamyon çakıl, 15 tane kapı..
Nuran : Şakiiiiiiiiirrr!!!
Şakir : Aa hoş geldin karıcım.. 30 kamyon ince kum!!..
Nuran : Alçak, namussuz, rezil herif!!
Şakir : Ne oldu, ne bağırıyorsun?
Nuran : Pis zampara! Bunu bana nasıl yaparsın!!
Şakir : Rica ederim yine başlama. Çalışıyorum ya görmüyor musun!!
Nuran : tükür ulan babanın suratına!!..

Geçen sabah evde dolapları yerleştirirken nedense bu film düştü önüme..
Hemen diğerlerinden kenara ayırdım. Belli ki yeniden izlenme zamanı gelmiş. En azından şöyle hızlıca sevdiğim sahneleri görsem biraz kaytarsam bunca koşturmanın arasında ‘ne çıkar ya’ diye ikna ettim kendimi..
Sonra gazetelere yöneldim ve biraz göz gezdirip filme dönmeyi planlarken, nerdeyse filmin ta kendisi gazete ekinin manşetiydi..

''O kadını tanımıyorum’’..
Soru : -ama sarmaş dolaş bir durum var?
Cevap : -dikkat ederseniz, o arkamda dururken ben kendimi çekiyorum..
!!
Fotoğrafta hoş bir hanım, bir işadamına arkadan sımsıkı sarılmış. Aralarındaki yakınlığın ölçüsünü tabii ki bilemeyiz. Ama fotoğrafa bakınca ilk izlenim ‘belli ki romantik dakikalar’ yaşanıyor şeklinde oluyor.
İçeriğini bilemediğimiz halde çekilen o anlık fotoğraftan sonra ‘o kadını tanımıyorum’ cevabına gülüyor insan haliyle..

Acaba ‘çiçekleri sulamaya gelmiştim’ daha mı yaratıcıydı?
Açıklamayı yapan kişi, en azından çiçek sulama konusunda otorite sahibi olarak kabul gördü. Bizi yıllarca güldürdü. Hala da kendisini ekranlarda görünce hoş bir tebessüm oluşur yüzümde.. Renkli adam algısı yarattı.. Zekice, espriyle çıktı işin içinde.

Sonra Berlusconi’yi düşündüm. Çapkınlıkta eline su döken yok. Hiç kimsenin başı onun kadar derde girmemiştir. Kaç kez yakalandı, kaç kadın arkasından itiraf etti. Eşi boşadı, yetmedi arkasından kitap dahi yazdı.. Berlusconi hala yerinde ve işin komiği eğlenceye tam gaz devam ediyor.. Bu arada durumuyla en ciddi toplantılarda bile dalga geçer oldu artık..
Ben buyum diyor.. Arkasında duruyor..

Haliyle soruyorum.
Ayrıca hazır son iki örneği de siyasetçilerden vermişken..
Peki yakalananlardan biri de çıkıp ‘yaptımsa ben yaptım’.. dese artık??..