KAÇ 'ADET SALAK' ?

Henüz ilkokula gidiyordum. Birkaç sene önce rahmetli olan öğretmenim daha o günlerde tembihlemişti. “Pazardan domates almıyorsanız ya da eşya alıp-satmayacaksanız; kilo, tane ve adeti cümlelerinize maydanoz etmeyin!
İnsana dair bir şey anlatıyorsanız; bu üçünden uzak durun! Samimiyeti bıçaklamayın!” derdi.

Gelelim bunun haber versiyonlarına…

1 adet uçak …. açıklarında kayboldu veya Allah korusun ama 1 adet uçak düştü.!!
Doğrusu; 1 uçak düştü.. (çünkü insan taşıyor, duygusu var!..)
1 adet gemi….. 1 tane araç.. vs..
Yani insansız çalışması mümkün olmayanlar genelde cümle içinde nitelikleriyle ve şahsiyetleriyle yaşarlar.

Bir de insanı iplemeyen çeşitler var. Mesela; domates, patlıcan, fasulye soyu, insan olsa da- olmasa da buradalar. Dolayısıyla adet ve tanelerle hayatlarına devam edebilirler.
*
Bir çatışma, kaza v.s. olduğunda ise insan, asker, terörist, çalışan, kadın, erkek vs.. öldüğünde, yaralandığında taneyle olmaz, adetle sayılmazlar! İnsanlar!..
Zannetmeyin ki; sadece siyasiler bu tarz hataları konuşmalarına katıyor. Ekranlar, akşama kadar aynı hatayı yapan acemilerle dolu.
Bunların içinde artık komik duruma düşmekten öte geçen başka bir söylem daha var.
‘Vefat’!
Sadece İslami literatürden gelir ve terminolojiktir. Amerika’dan George ya da Almanya’dan Hans, müslüman olmamışlarsa, hayatını kaybetti ya da yaşama veda etti gibi ifadelerle anılmaları gerekir.
Yani yaşamını kaybedenler, vefat edemezler.
Bu konuda iki kitap okuma zahmetine katlanmadıkaları için- çam devirmenin artık normal karşılandığı bu günlerde- böyle çamları devirenler artık bizden değildir,
ehli değildir.
****

AHLAKSIZ “OSCAR”!!!
‘Ahlaksızlık nedir?’ diye sorulsa; kendimce bir sürü şey sıralarım. Sonra biri gelip bu- bir sürü şeyi, başka başka fikirlerle çürütebilir.
Ama ben öyle büyük bir ahlaksızlık biliyorum ki; üstüne bütün dünya toplansa- bunu çürütemez, değiştiremez! yine de en büyük ahlaksızlık olarak kalır! Hatta ahlaksızlıklar Oscar’a aday gösterilse, kategoride dünyanın en kötüsü seçilir!
Neden mi?
17 Eylül’de Adnan Menderes için yaptığım özel yayına hazırlanırken, saatler süren ses kayıtlarıyla geçen gecelerimin devamı kabusla bitti!!
Evet senelerdir Adnan Menderes hakkında bir çok şey okudum, asılmış fotoğraflarını gördüm. Böyle bir durumu hayvanlıktan beter suçladım!
Ama ben sesleri duyduğumdan beri bunların da ötesine geçtim. Zaten mahkemeye gitmeden asılacağı belli olan eski başbakana oynanan tiyatroyu dinlerken insanlığımdan utandım!
Ama asıl; Aydın Menderes’in, Taha Akyol’la beraber yazdığı kitaptaki bir açıklama beni şok etti.
Bir ülke düşünün ki; astığı başvekilin- asılan ipinin parasını ödeme emriyle ailesinden istiyor.
Ahlaksızlığın dibine vurmuş eller; “ip parası” istiyorlar.
Üstüne ödeme emri gönderip, ‘ipin parasını ödeyin’ diye emrediyorlar.
Benim için bu yüzyılın en büyük ahlaksızlığı budur!

LA FURTUNA 6

"Kaçabilen canını kurtatır"

Ensar’ın günü yoğun geçti, geleni- gideni bitmedi dükkanın. Yeni siparişler de ilerideki dükkanı tutmaya yetecek kadar para getirecekti. Üstelik daha yaz başlamadan işlerin birkaç haftadır bu kadar iyi gitmesi şaşılacak şeydi. Zamanlama ve şansının da yeni dükkanı işaret ettiğine iyice inanmaya başladı.
Akşam eve gelirken babasına bir şişe şarap aldı yoldan. Bazı akşamlar Sami’in meyhanesine takılırdı İsmet. Ensar ise babasına ne eşlik ederdi, ne de içmeyi severdi. Babasının içkisine her zaman karşı çıkmıştı. Hayatında ilk kez, kendisine tuhaf gelse de babasına içki aldı. O’nu içki alırken gören çırağı Hüseyin’in gözleri yerinden çıkar gibi kocaman oldu. Çırak daha ağzını açmadan- Ensar; ‘Babam her şeyinden vazgeçti ama içkisinden geçmedi. Sanki tutunduğu tek dal. Bazen benden daha çok sarılıyor içkiye. Vazgeçemiyor. her şeyden daha fazla sadık içkisine….’ Hüseyin bunun altında bir şey olduğunu anlayacak kadar iyi tanıyordu Ensar’ı. Hala şaşkındı, inanmadığı gözlerini kaçırmasından belliydi. Ensar dayanamadı; ‘bak Hüseyin yukarı taraftaki dükkanı istiyorum. Bizim için daha iyi olacak o dükkan. Daha çok büyüyüp zenginleşeceğiz. Babam daha dedemin yanına verildiğinde vazgeçmiş kendinden, şimdi vazgeçmek zorunda kalacağı çöp bile istemiyor’..
Hüseyin cevap vermedi. Bakkal Hasan’ın köşesine gelince sessizce biraz ilerdeki evinin olduğu sokağa yöneldi. Ensar haklı olduğunu düşünse de bir sıkıntı girdi içine. ‘Niye Hüseyin’e savunmak zorundayım ki’ diye düşündü.
Eve girdiğinde babası uyuyordu, mutfağa girdi. Sofrayı özenli hazırladı, annesinden kalan beyaz örtüleri masaya serdi. Babasının kadehini çıkardı. Güç bela şarabı açtı. Babasını uyandırmadan etraftaki plaklardan birini koydu. Sadettin Kaynak’ın; ‘Yadeller aldı beni’ en sevdiği bestesiydi. Önce bir cızırtı çıktı ama Ensar biraz kurcaladıktan sonra şarkı duyulmaya başladı. ’Yadeller aldı beni, taşlara çaldı beni. Yardan ayırdı felek, gurbete saldı beni. Yol verin geçeyim, dumanlı dağlar. Dağların, ardında nazlı yar anar ……... Yol uzun gurbet acı, dağlar var ara yerde’..
İsmet uyandı. Yatağından kalkmadan şarkıyı usulca içinden söylemeye başladı. Oğlu odaya girince şarkıyı hiç duymamış gibi sesini çıkarmadı, gözlerini kapadı. Ensar babasının omzuna dokundu; ‘baba bak senin plağı koydum. Sofrayı hazırladım. Sana sürprizim de var.’ İsmet yattığı yerden doğruldu. Gözlerini ovuşturup Ensar’a doğru baktı. “bayram değil seyran değil eniştem beni niye öptü dedenin sözüydü değil mi?’’
Ensar anlamamış gibi mutfağa tencereyi almaya gitti. Masaya geldiğinde öylesine sohbet açar gibi sakince cevap verdi, babasına.
“baba bugün işler çok iyiydi. Dükkanda ne var- ne yok sattık. Üstelik peşin. Yeni siparişler de aldık. Hakkımız değil mi kutlamak.’ İsmet’in yüzü güldü; ‘hakkımız elbet evlat ama dereyi görmeden paçaları sıvama bakalım sen. İş bu! iyi günü var, kötü günü var.’
Ensar babasından bu sözleri duymayı bu akşam hiç istemiyordu. ‘Bir kadeh şaraptan içsin hele, sonra tatlı tatlı anlatırım nasıl olsa’ diye geçirdi içinden.
***
Yemek sofrasında İsmet ikinci kadehini doldururken, Ensar konuyu açtı. “Baba bizim dükkan işlerimize küçük kalıyor. Daha büyük bir yere geçmemiz lazım.” İsmet uzun zamandır esnaftan duyuyordu Ensar’ın dükkanı kolladığını ama ses etmemişti. Böyle bir sohbetin geleceğine hazırlıklıydı. Oğlunun ne kadar inatçı olduğunu biliyordu, dedesinden beter damarı vardı. Bir kez kafaya koydu mu önünü alan olmazdı. Okulu da ani bir kararıyla bırakmıştı. İlk okuldan sonra onu okula ikna edememişti kimse. Meseleyi inada bindirmeden başka bir şeye inandırmak lazım bu oğlanı diyordu. Ensar’ı cevapladı; bence erken. Bu sene işler iyi gitti diye seneye de aynı şeyin olacağını bilemeyiz. Hele biraz daha geçsin sonra o kararı sen kendin verirsin. Ensar emin bir ses tonuyla; ‘ben o kararı verdim’ dedi. İsmet bu kadarını beklemiyordu. Ensar’ın gözlerindeki toy kararlığı gördü. ‘bak evlat orası bizim işimize büyük kalır, bir sene daha bekleyelim.’ Ensar hiç duymamış gibi devam etti;
-Biz beklesek ne olur, dükkan bizi beklemez!
-Başka dükkan çıkar.
-Ben işimi kısmete bırakamam. İnsanın kaderi kendi elinde. Biz hergün deli gibi çalışıp üretiyoruz. Kısmet mi getiriyor elimize veriyor biz otururken?
-Onu demiyorum. Biraz daha bekleyip görelim savaşın durumu bile belli değil. Buralardan gitmeyeceğimize garanti var mı?
-buralar bizim topraklarımız hiçbir yere gitmeyeceğiz!
-Deden gibi konuşmaya başladın. Daha doğrusu deden gibi emretmeye başladın. Sanki öldü sana bıraktı hay huyunu! İsmet ilk kez kararlı bir tonda azarlıyordu Ensar’ı. Şeyhin ona davrandığı kadar kararlıydı..


devam edecek....

BİZİM GÖLGE 11

11... Tasavvufta birin bire yansıması... Kalbin mukabiliyle buluşması, ayna olması.. Hangi anlamı yüklerseniz yükleyin iki birin, tek bir olduğu rakam onbir..
**
11 Eylül!!
Birin biri parçaladığı gün.. Birin artık eskisi gibi olmadığı gün..
Dünyada herşeyin değiştiğini tarihlerle, rakamlarla bize mesajlarıyla anlatan gün..
New York'un on yıl sonra da acısını sıcak tuttuğu gün. Amerika'nın en karma, Birleşmiş Milletler gibi yaşayan kentinin kalbinin söküldüğü gün..
Binalardan sonra insanların da içinde birler- bire yansımıyor artık, arada boşluk var. Tıpkı binaların kendi yeri gibi bomboş.
Bizim meşhur lafımız vardır ya; her büyük olay için 'bin yıl sürecek' vesselam deriz! Kendimizi abartırız. Ama asıl bin yıl sürecek olan kırılma 11 Eylül'dür.
Peki biz ne diyoruz? Yani hükümet olarak da, kimi aklı selim diye bildiğimiz açıklamalar da 'efendim bu terör belasını biz senelerdir çekiyoruz, Amerika'yı en iyi anlayan ülkelerdeniz vs' gibi samimi olmayan açıklamalarımız var.
Evet biz terör konusunda çok acı çeken bir ülkeyiz ama aynı zamanda problemi de çözmeyen, aynı ülkeyiz. Doğunun erteleyen alışkanlıklarını bırakamayan, batılı gibi düşündüğünü sanıp doğulu gibi davranan bir yeriz. Sentez fakiriyiz!
Bana sorarsanız burada birin, bire hiç ulaşamadığı gölgeler gibiyiz.
***

RENKLİ TV!
Hatırlar mısınız? 90'lı yıllarda hayatımıza şarkıcı, oyuncu, manken kontenjanından bir çok isim girmişti. Gazete, televizyon nereyi açsak onlar vardı karşımızda! Sonra arkasından başkaları da türedi. Madem bu kadar kolaydı, 'ben de yapabilirim' diyenler vardı. Bir açılıp, pir açılıp yakalanmalar mı istersiniz, defilede 'kazaran' memesi açılanları mı? Skandallardan- skandal beğen dönemiydi.
Aradan beş-altı yıl geçti. Bu isimlerin yerinde yeller esmeye başladı. Öyle bir dönem geldi ki; yolda görsek hatırlayamaz olduk. Kalıcı olanları ise bir elin parmaklarını geçemedi. Çoğu rüzgar gibi gelip-geçtiler.
Niye mi söylüyorum?
Acun'un yarışmalarına baktıkça aynı filmi görüyorum da ondan.
Sadece Acun'un yarışmaları mı?
Haksızlık olur.
Ama 90'lardan farklı bir dönem olmadığını biraz dikkatli baktığınızda siz de göreceksiniz.
Bugünün isimlerini not edin. Yanlarına isterseniz yorumlarınızı da katın. Çok değil, beş yıl sonra yüzde 90'nın olmayacağını şimdiden garanti ederim.

***

Ehliyet, ruhsat!

Bizim bazı köşe yazarlarını 10 dakika dinleseniz, zannedersiniz ki dünyada her şeyi ilk onlar keşfetmiş. İlk onlara fısıldanmış herşey vahiy gibi! Ve bütün dünya da sanki onlardan esinleniyor. Garip bir aşırı özgüven ve deli gibi halleri var televizyonlarda. Ezberlediği replikleri anlatıyorlar ama söyledikleri hep aynı.
İyi yazaların ise çıkıp bağıra bağıra anlatmak gibi bir dertleri yok zaten yazıyorlar.
Düşününce keşke köşe yazarlığı ön sınavı gibi bir standardımız olsa!
Ne bileyim adam gibi bir basın konseyi olsa! ve belli bir entellektüel birikime ve alana göre ehliyet verse mesela? BM raporları gibi yasal bağlayıcılığı olmasa ama önemli olsa, önemsense mesela!
Ve sorulabilse; “ehliyet, ruhsat!” diye!..

AKILSIZIM AMA ÖZRÜ YOK!

Akılsızlığın özrü olmaz derler. Bazımız bunu çok iyi biliyor olmalı ki; ısrarla karşıdan özür bekliyor...
Ama önce biraz daha geriye gidelim.
Türkiye ve İsrail arasında 'özür üzerine' kilitlenen kriz için Davos'a bakmamak olayın üstünden hiç geçmemiş olmaktır.
Mottosu 'one minute' olan krizi yine kötü yönetmiştik ama uluslararası platform işi bize bırakmayıp olayı, durumla hiç alakası olmayan bir moderatörün üstüne atmak zorunda kalınca kriz çözülüvermişti..
O dakikalarda yayında olduğum için gerginliği, en baştan belli olan toplantının elektiriği geldi-geliyor havasındaydı.
Şans eseri iş bize bırakılmadan orada çözülüverdi.
Bugün gelinen 'özür' gerginliğinde ise BM raporuna 'yok hükmündendir' diyebilecek kadar kör ve sağır olmayı kabul edebiliyoruz.
Özür bekleyenlerin duvara asması gereken bir rapor. Rapor harika olduğu için değil. Yönetilemeyen krizin belgesi olduğu için.

Peki İsrail özür dilemezse bizim için hayat mı bitecek? Sonra da özür dilemedin bak seni cezalandırdık durumuna mı düşeceğiz?
Yaptırımlarını bir özür adı altında toplamaya çalışan beceriksiz bir politika bu! Madem haklı olduğunu biliyorsun yaptırımlarını en baştan koyarsın, özür dilerse kaldırırsın!

Bence özrü ilk dilemesi gereken Türkiye dışişleridir. Bu işi kötü yönettiği için bizden dilemelidir.
Oraya gönderilmesine izin verdiği ve devlet olarak gitmelerini engellemediği için o insanlardan ve yakınlarından özür dilemelidir.
Devlet olmanın gereğini yerine getiremeyip vatandaşlarının hayatını tehlikeye attığı için özür dilemelidir.
Türkiye Dışişleri böyle bir krizi öngöremediği için asıl kendi halkından özür dilemelidir.
O dönem gemiye binmekten son anda vageçen yedi vekil kimse onlar çıkıp niye vazgeçtiklerini anlatmalıdır!
İsrail'e yaptırımlarını en baştan uygulamayan ülke Türkiye önce kendine bir bakmalıdır.
BM raporunun bağlayıcılığının bulunmadığını açıklamak bugün kimseyi kurtarmaz sadece güldürür.
***

HASTA BAYRAM!
Arkadaşlarımın ve herkesin bir yerlere gittiği bayramı evde hasta geçirmek de varmış.. Grip mi, nezle mi? Ne olduğunu anlayamadığım hastalık bitmek bilmedi. Meğer klimalardan geçiyormuş. Aman dikkat!
Evde vakit geçirince haliyle herşeyden anında haberdar olup, onlara kendi aralarında sıralama bile yaptırabiliyorsunuz. Benim için bayramın en büyük bombalarından biri; Metiner'in ses kasedinin ortaya çıkmasıydı. Seneler önce başka kanattan yaptığı açıklamalarmış. Ne diyim sana da geçmiş olsun Mehmet abi.
***

HÜLYA 'KAVŞAK'!
Twitter'da, Avşar ve Köse arasındaki kavga ortalığı ayağa kaldırdı. Sonunda Hülya pes edip 'bye' dedi. İlk kavşakta Twitter'dan çıktı yani. Sağlam bir sinir sistemi isteyen twitter'ın verdiği son kurban Avşar, bugünden sonra varlığını hangi sosyal medya platformunda değerlendirir bilmiyoruz ama keşke bulduğun gibi bıraksaydın Hülya!

SESSİZ BA’ŞŞŞ’KAN..

Fikir benden değil, Beynelmilel filminden. Çok sevdiğim dostum Sırrı Süreyya Önder kaleme almıştı. Yöresel müzik düşmanı, 'medeniyet mimarları' sivil olmayan yönetimin enternasyonel müziği- zorla, vatandaşın kafasına vura vura çaldırma girişimlerini, mizahı kuvvetli bir senaryoyla anlatmıştı.
Filmi seyrederken olanlara acı acı gülmüştük.
Bir sahnede ise ‘hele loy loy...’un davulla çalınması isteniyordu. Davulcu ‘yasak’ diyor, karşı çıkıyordu ama en sonunda araya girenlerin ısrarıyla davula havlu sarılarak sessizce çalınıp söyleniyordu ki; haliyle 'yetkililerin' tepkisini çekti. Hiyenin sonunda ise enternasyonal müzik macerası ele-yüze bulaştırılmıştı.

Beyoğlu Belediye Başkanı, Misbah Demircan’ın son icraatleri- bana bu filmi hatırlattı. Çünkü artık Beyoğlu sokak müzisyenleri de enstürümanlarını havluya saracak hale geldiler.
***
İki sene önceydi.. Misbah Demircan yayınıma gelmişti ve daha o gün e-mail yoluyla gelen eleştirilerle yüzü düşmüştü programda. Yayından sonra nerdeyse kaçarak gitti stüdyodan. Kuledibi’nin düzensizliğini eleştiriyordu gelen sorular, Cihangir’in sorunları soruluyordu. Okulun yanında gürültülü içki satan yerlere dikkat çekiyordu izleyicilerimiz.
Hiç birini kabul etmemişti. Ki Cihangir’de oturan ben, bildiğim için bizzat yayında karşı çıkmıştım...

Aylar geçti malum sergide çıkan olaylarda ses tellerinden herhangi bir tını duyamadığımız Misbah Demircan, yasaklarını birbirine ekledi.
Önce, Asmalımescit’te sandalyeler kayboldu sonra sıra sokak müzisyenlerine geldi. Ben bu yazıyı yazarken sıradakini bilmiyorum. Ama, bu uygulamalarda siyah ya da beyaz yaklaşımıyla hareket edilmesini şaşkınlıkla izliyorum.
Evet Asmalımescit’te masalara biz düzenleme getirelim ama bütün hepsini kaldırıp- pireye kızıp yorgan yakmayalım!
Ara bir formül bulalım.
Sokak müzisyenlerinden belki birisi bir şey yaptı diye- (ki ne yapmış olabilir onu hiç anlamış değilim.) müzik mahrumiyeti yaşatmak ne derece akılsal hala çözemiyorum?

Müzikle değil gürültüyle mücadele ettiklerini söyleyen Demircan’ın inandırıcılığı için başka önlemler çok önem kazanıyor tam burada.
Mesela; Cihangir ve civarında gecenin bir yarısı- sokak arasından arabasının teybini sonuna kadar açıp- geçen arabaların müzikleri ne olacak?
Gecenin bir yarısı- o araba müziğiyle uyanmaktansa kapıda konser olmasını tercih edenlerdenim.
Örneğin; okul yanı ve evlerin, yaşamın olduğu mahalle aralarında içki satan bazı bakkalların yirmi dört saat açık olması ne olacak?
Karşı değilim ama gece yarısı şişe gürültülerinden tutun da, içki almaya gelen gürültülü insanların yeri Taksim-Beyoğlu merkez yerler olmalı, ara sokaklar değil.
Son olarak gece yarısı ve sabahın köründe mahalle aralarında korna çalınması konusunda ne yapmayı düşünüyor?
Adam bir anda basıveriyor kornayı yolda, yataktan sıçratıyor.

Gürültünün paşası- eğlence yerlerinde, merkezde değil. Evlerin olduğu ara sokaklarda, mahallelerde!!!

Pili, prezentabı bitmiş gazetecilik!

Hatırlayan çok olur, iş ilanlarında ‘prezentabl eleman aranıyor vs’ yazardı. Altına da istenilen özellikler dizilirdi.
Hala o iş ilanları ciddiyetle var.
Şunu bilecek… şu mezunu olacak, 10 parmak yazacak v.s..
Dalına göre, işine göre özellikleriniz, olmazsa olmazlarınız şart!
Örneğin muhasebeci olmak için hesap bilmek lazım, pilot olmak için ciddi bir eğitim ve aynı zamanda sağlıklı, dirençli bir fizik gerekiyor.
Bir de eğitimli değil ama alaylı olmak var.
Mesela boyacı, usta-çırak ilişkisinden doğuyor, alttan yetişiyor. Yani bir gün öylesine eline fırçayı alıp duvar boyamaya başlamıyor.
Moda tasarımcılığı deseniz hem eğitim, hem yetenek.
Terzilik zaten ustasız mümkün değil..
Aklınıza hangi meslek gelirse gelsin muhakkak bir okulu-eğitimi ehliyeti ya da ustası var.
Bırakın şirketleri, lağım temizlemeyi bile kafanıza göre yapamazsınız. Onun da bir prosesi var. Belediyeye başvuracaksınız, size öğretecekler v.s vs. Bir günde çöpçü de olunmuyor.
Hayatın şartları böyle..
Buraya kadar her şey normal. Hayat zaten böyle bir şey.
Benim itirazım kendi mesleğimin kritersizliğine!
Çünkü bir günde ‘olunan’ tek meslek!
Şaka falan değil.
Biri isterse bir günde gazeteci oluverirsiniz.
Bir düşünün.
Hangi okuldan mezun olmak gerekiyor, kim eğitiyor ve ya kim ne diyor?
Hadi ondan vazgeçtim. Yetenek vardır, ve çalışarak gerçekten karşılığını almaya başlarsınız.
Ama o da bir günde değil!!!

Bizde ise patron veya müdür yoldan birini çevirse ‘gel kardeşim sen bugün işe başla’ dediği andan itibaren, artık gazeteci!

Peki THY, Pegasus veya Air France herhangi bir adamı ‘gel kardeşim sen artık pilotsun’ diye oturtsa ne olur düşünebiliyor musunuz?
Aynen!
Gazeteciliğe de olanlar budur!

İzzet Çapa’yi çok severim, istediğini yapmasının hiçbir sakıncası yok. Ama onu ciddiye alıp ‘gazeteci’ sınıfına sokanlara itirazım var.
Lerzan Mutlu’nun ciddi ciddi röportajcı olduğunu zannedenlerin artık üşüttüğünü düşünüyorum.

Pili, prezantablı bitmiş başka bir gazetecilik varsa ben blogcuyum, yazarım, televizyoncuyum, Baharım ama gazeteci değilim..

“BARIŞI SATMAK, YAVRUM, ZORDUR”..

‘Şimdi, hemen başlayacağım ve sana bu hayalleri neden gördüğümü ve savaşı durdurmanın neden bu kadar zor olduğunu söyleyeceğim. Bu daha çok madeni paranın paslı yüzü, caymanın sundurması, ve iyi iş görmez, hiçbir zaman görmedi, çünkü barış için heyecan duymak zordur.
Ya da iman etmek, ya da seksüel yaklaşmak, ya da bayrağın ucuna bağlayıp sallamak, ya da her neyse…
Sözcükleri sen döşe; ben yorgunum. Yani, padre, barış Pazar çanı kadar yatıştırıcıdır.
Barış için ulusal marşlar yazılmaz, kızlar önünde barış için soyunmaz, hiçbir zaman görmeyeceğin kentler ve sular ve tepeler ve günbatımları ve fahişeler görmezsin, yabancı bir kentte bilmediğin bir dilde sarhoş olmazsın ve valinin karısını çimdiklemezsin kaybedecek hiçbir şeyin olmadığı için.
Savaş sanat bile yaratır…
Savaş olmasaydı Hemingway şişman ve osuruklu bir matadorun pembe gözlü şarapçı picadoru olurdu. Savaş ona batı yarıkürenin şaşı yarasalarına bir peri masalı uydurması için altın kapıyı açtı. Barışı pazarlamak, yavrum, zor.
Neden, neden, neden, kahretsin, neden?
Kalafatını ayarla, anlatacağım...
İnsanlar barışın ne olduğunu bilmiyorlar çünkü insanlar(çoğunluk) sözde barış zamanında bile barışa hiç sahip olmadılar….’


O, bu satıları seneler evvel sokaklarda gördü ve anlattı..
Charles Bukowski’den bahsediyorum.

Son zamanlarda ateş arasında kalanlar, ateşin düştüğü yerler ve uzaktan izleyenler… her kimseniz en etkili soruyu yıllar evvel satır arasına sığdıran adam şöyle diyor.


“Barış diye bir şey hiç olmadı”…







Kitap: Charles Bukowski (Kahraman’ın Yokluğu)