Aşk gecesi…

Yaz gecesi yayınlarından alışkanlık kaldı. Yayın yapmadığım günler, uzun tatillere de gidemediğim için- İstanbul’un konser haritasını çıkarmıştım. Konserlerin altını üstüne getirdim. Ne opera kaldı, ne caz…
Çoğuna da tek başına gittim. Klasik müzik ve cazda rahat oluyorsunuz yani tek başınıza büyük hareketler gerekmiyor. Böyle analizler yapıp, tam bu iş tamamdır, kıvırdım derken; Paul Simon konseri bende önemli kırılma yaratmıştı.. Herkesin eğlenmeye başladığı, tek başına gittiğim konserde önce omuzlarım hareketlenmişti, sonra yavaş yavaş ayaklarım, derken yarım saat sonra ayakta tek başına dans ediyordum… Sonraki konserler daha da neşeli geçti.
Hatta hatırı sayılır bir konser çevrem de oldu. Değişik arkadaşlar ediniyorsunuz, konserlerde izlediğiniz insanların halleri ise sanki gündüzün stresinden çıkmış değil de, gerçekten sahneden zevk almaya gelmiş oluyorlar.
Paul’lerden gidiyorum herhalde ki; Paul Simon’da başlayan ilk kırılma, bu kez Paul Anka konserinde başka bir kapı açtı.
Taksiyle, Sütlüce’ye ulaştıktan sonra holde epey arkadaşımla karşılaştım. Kimisi de yoldan arıyordu.
Tam- bir arkadaşımın telefonda bana; ‘kapıdan giriyoruz, ne taraftasın’ sorusunun ardından kafamı çevirmemle- O’nu gördüm…
Yıllardır uzun aralıklarla karşılaştığım dünyanın en içten gülüşüne sahip gizemli adam... Hakkında hiçbir şey bilmediğim ama ne zaman görsem durup kaldığım adam, gözlerimi çevirdiğim yerdeydi..
Telefonla konuşmaya devam ederken; gözlerimi alamadım. Bu kez aramızda iki metreden az vardı. O kadar dikkatli bakmışım ki; gözlerimin içine doğru dik dik baktı. Heyecandan telefonu düşüreceğimi sandım. Normalde herkesle çekinmeden tanışan ben, iki adım atıp tanışamadım. Gözlerimin önünden konser salonuna doğru geçti.
Bu sefer, içeride yerime oturduğumda gözlerim O’nu ararken; başka bir şey oldu ve bir hisle nerde oturduğunu bir saniye içinde elimle koymuş gibi buldum. Kalbimin çarpışı, gizli gizli bakma çabalarım en az konser kadar heyecan vericiydi…
‘You are my destiny’ çaldığında gözlerimi ayırmadım. Göremiyordum, karanlıktı ama hissediyordum…
En çok da Paul Anka konseri için tek başına gelmesine bayıldım. Tek başına konsere gelebilmeyi bilen biri benim için çok şey ifade ediyor…
Konseri ayrı ayrı izlesek de; ben O’nunla izledim. Benden haberi var mı, hiçbir fikrim yok. Ama O, benim ‘destinyim’.. Benim bundan haberim var…

Paul Anka Gecesi
İçime, şarkılarıyla yeniden aşk tohumlarını eken muhteşem adam; seni canlı dinlemek yapılması gerekenler listesinin- ilk beşi içinde…
Konsere gelmeden önce, kışın verdiği düşük elektrikten eser kalmadı. Konserden sonra her yere gidecek kadar enerji, korktuğum her şeyi göğüsleyebilecek kadar yüreğim vardı…
Ayrıca senin konserinde Hıncal Uluç bile gelmeden önce hafif rahatsız olduğunu söylemişti; konserin son yarım saati hepimiz ayakta dans ediyorduk.
Bu muhteşem anlar, şarkılarınla ve büyülü sesinle ruhuma işlendi… İyi ki geldin aşkın sesi…

Fikriye 11.11.11. Atatürk..

Bekleyen askerler, Büyükada iskelesine yaklaşan motora doğru koşmaya başladı. Meraklı gözlerin beklediği misafir siyah elbisesiyle, birkaç askerin yardımıyla indi, motordan. Etrafına etten bir duvar örülmüştü. Uzaktan seçmeye çalışmak bile mümkün değildi.. Saçlarını kısmen kapatan kadın, gözlerini de yola doğru eğmiş kendisinden sonra gelecek başka biri için denize doğru baktı, gelip- gelmeyeceğinden endişeliymiş gibi yanındakilere bir şeyler söyleyip faytona atladı. O anda seçebildim yüzünü, umutla geldiği yerden, son anda ‘gelemeyecek’ haberini almaktan aklı çıkan kadın; Fikriye idi..
Hasretle beklediği adam ise; Mustafa Kemal Atatürk…
Paşa’nın evlilik haberiyle tedavi gördüğü Münih’deki sanatoryumdan apar topar kaçan Fikriye, Mustafa Kemal’in evliliği için saatli bomba gibiydi.
Durdurmak mümkün değildi, Fikriye’yi..
Ardı ardına haberler gönderiyordu Ankara’ya. Tek amacı Paşasının- yani büyük aşkının yanında, yakınında olabilmekti. Latife cephesinde mümkün olmayan bu durumu, önceden fark eden Paşa, Fikriye ile son kez baş başa kalacak ve O’na her şeyi anlatacaktı. Hayatına devam etmesini istiyordu.
Bir yanı bu gizli buluşmaya gitmek istemese de; kendisi için idam kararı çıktığı günlerde- gözünü kırpmadan tehlikeleri göğüsleyip Anadolu’ya kadar gelen yürekli kadın, ez azından bu kadarını hak ediyordu. Hatta vicdanı daha fazlasına da göz yumabilirdi ama Fikriye’ye bir açıklama yapmalıydı…
Fikriye’nin Büyükada, Çankaya sokaktaki soldan üçüncü konağa geçmesinden bir saat sonra aşağıdaki iskelede yine bir hareketlilik görüldü. Normalde Atatürk’ün adaya geldiği duyulsa iskelenin etrafı sarılırdı ama Paşa gizli gelişini pekiştirmek istercesine etrafında güvendiği birkaç kişiyle birlikte tekneden indi. Şapkası ve yağan yağmurdan korunmak için yüzüne doğru sarındığı şalı vardı. İskelede belirmesinin ardından iyice hızlanan yağmur bile- bu gizli ziyarete yardım eder gibi şiddetlendi. Yanında bir kişiyle apar topar faytona binip Çankaya sokaktaki aynı adresin yolunu tuttu. Dışı beyaz köşke geldiğinde bahçenin içinden geçmeden dışarıdan binanın heybetine baktı. Balkonlarıyla, ahşap oymalarıyla göz kamaştırıyordu köşk..
Paşa’nın yanında gelen adam dışarıda beklemeye başladı. Faytonu ise biraz ileride başka bir evin önüne doğru yanaştı.
Yanındakilere bir saatten fazla kalmayacağını söylemişti. Birkaç sat sonra ise konaktan bir uşak çıktı ve ‘Paşa geceyi burada geçirecek’ dedi.
Ailesine haber verilmesini istedi. Elbet eve gidecek haber münasip bir lisanla işinin çıktığı yönünde olacaktı…
Mustafa Kemal’in niyeti Fikriye ile vedalaşmaktı. Ama evliliğinde aradığını bulamayan- gönlü kırık adam, içindeki boşlukla niyetinden daha başka bir gece yaşadı… Fikriye hiç yanından ayrılmamalıydı… Latife iyi bir fikirdi ama iyi bir evlilik olamamıştı.
O gece Fikriye’ye önemli bir sırrını anlattı.
Ertesi sabah erkenden kalktılar, beraber kahvaltı yaptıktan sonra Paşa, Fikriye’nin alnından öperek ayrıldı konaktan..
Mustafa Kemal’in hediye ettiği kehribar kolyesini boynundan hiç çıkarmayan Fikriye ise; sevdiği adamı boynundaki kolyesini tutarak uğurladı. Kolyesinden güç alır gibi ayakta duruyordu..
Öğleden sonra Fikriye İstanbul’a döndü. Artık daha da durdurulamazdı. Ankara’ya girmesi yasaklanmıştı ama kaldığı evde çalışanlardan birinin kimliğini çalıp gidecek kadar gözlerini karartmıştı. Büyükada'nın Çankaya Sokağında söyleyemediklerini, Ankara'nın Çankaya'sında söyleyecekti. Sonucu ne olursa olsun kapıyı çaldı.
Ancak İstanbul'un Çankaya sokağında açılan umut kapısı Ankara'da kapandı.
Faytona bindiğinde ne geri dönebilirdi ne de kalabilirdi. Tesirinde kaldığı konuşmadan sonra, olanları değiştiremeyeceğini anlayan Fikriye kendini yok etti.
Hayata veda ettiği silah ise Mustafa Kemal’e hediye olarak aldığı, küçük sedef kabzalı tabancaydı.
Kalbinden vurdu kendini… Sırrını ölene dek saklayacağına söz vererek. Aslında razı olduğunu söylemeye gelmişti, çocukları olmasa da sevgisinden hiçbir şey azalmayacaktı.

***

10 Kasım için hiçbir planım yokken; kız kardeşimi ve Fikriye’yi alıp (kitabını), ani bir kararla Büyükada’ya gittik. Fikir daha çok Fikriye’den geldi.. Kitabın kapağını açar açmaz ‘hadi Büyükada’ya gidiyoruz’ dedim.
Yol boyunca motorda, oturduğumuz yerde, kilisede, manzaralı cafede hatta akşam bir parça da olsa- balıkçıda kitabı okumaya devam ettik. Öyle etkisinde kaldım ki; yukarıda yazdığım satırları gece rüyamda Fikriye anlattı. Büyükada, Çankaya sokaktaki beyaz köşkten bozma bir hoteldi. Rüyamda, odanın terasına geldi Fikriye. Karşılıklı bir sigara yaktık. Aşktan konuşmaya başladık önce… ‘Hikayemi bilmiyorlar, sandıkları gibi değilim. Sebeplerim var.’ dedikten sonra Büyükada buluşmasını anlattı… ‘Çocuk hiçbir zaman olmayacaktı. Latife bilmiyordu, kimsenin haberi yoktu.’ dedi.
Sabah uyandığımda detaylı olarak yüzünü hatırladım. Gözlerinde hüzün vardı ama zerre kadar pişmanlık yoktu. Ruhunun paşa ile geçirdiği en güzel günde dolaştığını anladım uyanmadan… Sırrı ise en büyük ağırlığı olmuş.

Gülben’in ‘ağzı kokuyor’!

Hemen başlıktaki gibi düşünmeyin, meselenin başka bir taraf var!.
Kavga, şiddet, özellikle kendini olduğundan daha başka gösterme çabaları.. Mesela; ona- buna çakılan geyikler için, ‘ergen’ ruh hali denir, siz de biliyorsunuz. Gayet normal bir dönemdir. Anlayış, sabır gösterilir. Çünkü geçici olduğu bilinir. vs. v.s...
Ama ergenliğin öyle ilginç örnekleri var ki; kör olsanız, gözünüzden kaçmaz. Aslında bunu yaşatan niceleri var ki; yerinde durmaz.
Eskiler ise böyle durumlar için pek acımasız davranmışlar. Örneğin; yaşı kemale eren biri- hala ergen işler peşindeyse- Osmanlının büyükleri; ‘ağzı kokuyor’ dermiş.. Kötü konuştuğu için, kendini hala ergence ifade edebildiği için…
Ham diye bellediklerini; kahvehanelerde aralarına almaz, evlerine davet etmezlermiş. Sözüne, özüne itibar edilmeyenler için; ‘ağzı kokanlardan’ diye isim takılmış, halk arasında… Tam bunu bir kitapta okuduktan sonra; gazete okuduğum bir haber dikkatimi çekti.
Durum, nerdeyse bütün gazetelerin magazin ekindeydi.
Gülben ‘Ergen’; “uçakta en öndeydim, arkaya bakmam, kalın gönderme” vs… demiş..
!!!
Haberin içeriğini dikkatle okudum acaba başka bir benzetmeye istinaden falan mı diye. Yok hayır. Gayet söylendiği gibi.
Yani espri anlayışı bile yok, olayın. Öyle bir zeka parıltısı da yok haberde. Gerçekten öne oturmuş ve uçakta arkada oturan Sibel Can için arkaya bakmam vs. demiş.
Umarım canı sıkkın olduğu bir gündür, yoksa kendisi için;
Gülben’ gerçekten ‘Ergen’… demekten başka bir şey gelmiyor aklıma..

***

İstanbul ya da Sistembul!…

Bayram manzaraları diye başlamak enteresan olurdu, aslında daha medeni yapardı bizi. Hani normal günler trafik sorunu ve arabasını tarlasına park ettiğini zannedenler, etrafı leşe çevirenler, bu leşleri de ayrıyetten toplamayanlar… Liste o kadar uzuyor ki…
Keşke bayram günlerinde olsaydı bir tek!!!.. İş günlerinde her şey öyle tıkırında ki; canım bayramda da, bir salalım artık diyebilseydik..
Ne mümkün!
Trafikten başlayalım derim. Fatih Altaylı trafikte saklambaç oynayan trafik polisleri için; ‘aa bak polis’ göndermesini yaptı. Hani türü, nesli tükenmişlerden diye...
Hıncal Uluç, daha ağır bir yazıyla İstanbul trafiğinin rezilliğini, İstanbul’un sahipsiz oluşuna bağladı..
Benim gözlemlerim ise daha acıklı.
İstanbul’a hizmet edenlerde, İstanbulluluk ruhu olmadığına şüphem kalmadı!.
Hizmet onların kütüphanesinde; başka anlamlarla donanmış.
Mesela; yeni toplu taşıma almak, veya metro yapmak hizmet demek onlara..
İstanbul’u koruyabilmek, tarihi yapıların yerine- eğri büğrü garip binaların işgaline izin vermemek, otoparksız yapışık binalara müsaade etmemek, trafiğin akışı için abuk subuk parklara izin vermemek, sahil şeridi boyunca demirlemiş tekne atıkları için- teknelere ceza kesebilmek.. Eline her oltayı alana balık tutturmamak v.s… bunlardan bir sürü yazabiliriz ama özetle bunlar hizmet kapsamına değil, şehirde yaşayanın keyfine kalıyor.
Bir de meşrebine…
Sistemi olmayan yerde, herkes kendi kendine bir yol bulmuş zaten, aynen devam ediyor.
Bayramda sahil yolunu tarla sanıp park edenlerin saygısızlığı, sahilde yürüyüş yapayım derken oltaların gazabına uğramak, hayatında balık tutmamışların yavru balık katliamları, Arnavutköy, Bebek ve emin olun koca sahil şeridi boyunca kokuşan tekne atıkları.. Prezervatifinden, aklınıza ne gelirse var, kıyılarda…
Hıncal Uluç’un virgülüne ilaveten, sahi kimin İstanbul’u bu, bilen var mı?

****

Depremin sırtından geçinmek!

Artık eminim. Bir tek bizim ülkemize mahsus; ‘gözüne sokmak!’.. Örnekleri öyle çok ki!.. En basitinden anlatayım. Yeni araba alan- önce arkadaşlarına gösterir, yetmez İstanbul’u turlar ya da yaşadığı şehir neresiyse tavaf eder.. Akrabaları arar, şirkette pasta dağıtır olmadı balkondan çıkıp, bakar araba yerinde mi v.s. diye.. bitmez. Sonunda amaca ulaşılır. Duymayan kalmaz!
!!!
Böyleyiz, seviyoruz göstermeyi… Yapacak bir şey yok.
Aslında bu kadarını ve benzerlerini çoktan kabullenmişken en azından bir konuda beklentimi ‘belki niyetiyle’ farklı tutmaya gayret etmiştim.
Ama ne mümkün!
Deprem yardımlarından bahsediyorum...
Bir yandan sosyal medya saldırıyor, öteki taraftan tvler, yetmiyor internet siteleri.. Şaka gibi!
İsmi çıkmayanlar, ‘yardım yapmadı’ sayılıyor, fişleniyorlar!
İş öyle çığırından çıktı ki; lokal düğünlerde bağıranlar gibi ‘gelinin bilmem nesinden şu altın, damadın amcasından bu takı’ usulüne döndü..
Kendimizi aştık! İnsani hassasiyetleri delmek bir yana, oyuk açtık!
Birlik olmak, yaraları sarmak, paylaşmak bunlar muhteşem duygular, aynen katılıyorum. Ama bağıra bağıra göze sokulmasından artık çıkacak gözümüz kalmadı..
Bunu anlayamıyorum!.
Koordinasyon meselesine ise hiç girmeyeceğim, iyice sinir bozucu!
Ama bir düşünün yardım yaparken bağırmamız, göze sokmamız şart mı?
Merak ediyorum.
Yardımın bir asaleti mi olmalı, yoksa ‘duyduk duymadık demeyin biz yardım ediyoruz!’ rezaleti mi?

***

İlkolik görüntüler!

Deprem deyince; kafamdan kazımak istediğim birkaç fotoğraf var. Birincisi; 99 depreminde- evden çıktığımda gördüğüm, karşı komşunun çarşafa sarılmış hali ve dikilen saçları!.. Depremden daha korkunçtu!
İkincisi; sokaktakilerin deprem anında yüzündeki ifadeleri.. Garipti, çok iç güdüseldi.
Üçüncüsü ise, deprem olurken yıldızların çokluğu ve yakınlığı büyüleyiciydi.
Gökyüzünde seremoni vardı sanki.. Yeryüzü sarsılırken, gökyüzünde büyülü bir andı.. Tarifi mümkün değil..
Garip bir andı. Korkudan günlerce arabada uyumuştum..
Günler sonra ise bu fotoğrafların çok üstünde başka bir görüntüyle sarsıldım.
Depremin en yıkıcı olduğu bölgelerden birinde, yardımların dağıtıldığı garip bir baraka görüntüsü haberlerdeydi. Adını hatırlayamıyorum ama 11 yaşlarında bir erkek çocuğuydu görüntüdeki.. Yüzünü hala hatırlıyorum. Resim gibi kafamda, o bakışlar.. Bir evi ve okulu arasında geçen normal bir hayatı varken; depremle hiç birinden eser kalmamıştı..
Yardımların dağıtıldığı yerde tek başına ağlıyordu. İlk saniyeler depremden dolayı ağladığını düşünmüştüm ama çok geçmeden başka bir ayrıntı kanımı dondurdu..
Koordinesiz öylece duran yardımlar yağmacılar tarafından kapışılıyordu. Üstelik durum öyle aleniyet kazanmıştı ki; kameraların gözü önünde oluyordu tüm bunlar.
Çocuk ise kenarda bir yerde sessizce haline isyan ediyordu. Ağlamamaya çalışıyordu ama ne mümkün, göz yaşları dinlemeyip akıyordu. Elleriyle yüzüne akan yaşlarını silmeye çalışıyordu. Kimsenin ağladığını görmesini istemediği her halinden belliydi.
Yağmacılar yüzünden alamadığı battaniyeler ise gözyaşlarını hızlandırıyordu..
O anın, O çocuğun hayatındaki ilk isyan olduğuna adım gibi eminim. Yüzündeki ifade ve bakışları benim zihnime çakıldı izlerken.
Ekrandan da olsa- bir çocuğun büyük ilk isyanına tanık olmak içimi yaraladı.
*
Biliyorum, ilk anlar hep iz bırakır. İlkolik gibi her şeyin en evveli beyine yer eder. Ömürle beraber gelir ‘o anlar’… Beraber yaşlanır bizimle. En iyi ihtimalle o resimlerin üzerine koyduğumuz etkileri bırakırız ama o resimler bizi hiç bırakmaz. Öylece durur. Hatırlatılmayı bekler, ilk fırsatta da ortaya çıkıverirler.
Deprem kelimesiyle zihnimde ortaya çıkanlar etkisini yıllara teslim etmedi… İlk günkü kadar sıcak olmasalar da hala ordalar.. Benim için deprem, o çocuğun gözlerinin içinde…

LA FURTUNA 9

"Kaçabilen canını kurtarır"



Yıllardır kendi içinde sıkıştın. Kendini kısıtladın. Etrafınla kısıtlandın. Kalbinin etrafı sıkıştı, sen sebep bulamadın. Önce kapat, kapan ki sonra açılsın.. Kuş bile kanadını önce kapar, sonra açar. El Kabid…

Ensar dükkandaki malları tartıyor, hesap yapıyordu. Kolyeleri tarttı, yüzükleri, malzemeleri tarttı. Sonra kolyeleri tarttıkları büyük tartıya kendi çıktı. Kendini de tarttı. Çırağın bakışlarına aldırmadı. Sonra çırağa dönüp; ‘keşke hayatımızda da her şeyi tartabilsek Hüseyin iyi olmaz mıydı’..
Çırak, şaşkın anlamadığını belli edercesine kafasını tartıya doğru çevirdi. Bir tartıya bir de Ensar’ın yüzüne baktı.
-‘‘yani herkesi anlamaya çalışıyoruz ya! Keşke falanca şu kadar kilo-gram kızmış, filanca şu kadar gram değer vermiş diyebilseydik. Daha kolay olmaz mıydı?’ Hüseyin iyice şaşırmıştı. Söylenenlerin tek kelimesini anlamıyordu. Kirli paspasın üstüne basmayıp ayaklarını söylenerek paspastan kaçıran İsmet, bir hamlede atlar gibi girdi dükkana.
Ensar’ın yeni bir icat çıkardığını, Hüseyin’in de onu anlamadığına adı kadar emindi.
Hararetli bir tartışmanın içine düştüğünü fark etti. Yanında da malzemecilerden biri vardı. Malzemeci yaşlı adam, yeni gelen altınları göstermek için gelmişti. İsmet dayanamadı; ‘ne oluyor burada, bu çırak niye şaşkın şaşkın bakıyor?’ diye sordu.
-baba bu dükkanda biz her şeyi tartıp ona göre alıp-satmıyor muyuz?
-Ne yapalım yani?
-Bir şey yapalım demiyorum. Aklıma geldi, keşke duygularımızı da tartabilseydik. Mesela 1 kilo korktum ama 700 gram sevdiler beni. Hatta şimdi aklıma geldi, belki hayatımız da şu kadar kilo eder gibi işte.
İsmet’in yanındaki yaşlı adam malzemeleri saymayı bırakıp Ensar’a bakmaya başladı. Merak etmişti ne demeye getiriyordu bunca lakırdıyı.
İhtiyar önce ‘tövbe tövbe’ dedi- birkaç saniye sonra dayanamadı araya girdi. Haddini bildirecekti toy delikanlıya;
-Olur mu efendi? Duygular hassas, kalbin terazisine bağlıdır. Bu nasıl kaba bir hesap böyle. İnsanın ruhu, değerleri, kalbi hiç kiloyla ölçülür müymüş? Sen nerden düştün bre buraya!..
Ensar bu kadar tepki görmesine şaşırdı. ‘Altı üstü bir fikir bu ihtiyarın derdi ne’ diye düşünürken; tartışmadan yenik çıkmak istemediğini hissetti. İhtiyara baktı. Kılığını, kıyafetini, yüzünü hızlıca inceledikten sonra;
-Peki o zaman bana hayatına eş değer bir şey söyle. Senin hayatın kaç kilo eder amca?
İhtiyar iyice çileden çıkmak üzere olduğunu gösterir gibi kafasını İsmet’e doğru çevirdi. Cevap vermemekti belki doğrusu, bu toyla mı uğraşacaktı. Ama girmişti bir tartışmanın içine.
-Açıkla ne demek bu şimdi?
-Yani amca hayatın kaç kilo eder? Kaç kiloluk ne sığdırdın bu hayata? Tamam senin hassas teraziyi de kabul edeceğim. Yeter ki bir şey söyle.
Yaşlı adam sakalını kaşımaya başladı. Gözleri yere bakarken; ‘önce sen söyle’ deyiverdi.
Ensar gülümsedi. İhtiyara yaklaştı. Ellerini açtı ve;
-Amca bu dükkanı görüyorsun ya; buradaki şu malzemeler benim eserim. Ölürsem arkamda iz bırakacağım isimler. Allahın isimleri. Hepsini tek tek günlerce büyük emekle yaptım. Gözüme uyku girmedi. Dedem rüyalarımdan çıkmadı. Ne zaman eksik yapsam rüyamda dedemle didiştim. 99 ismi 99 güne sığdırdım. Ama gecem gündüzüme girdi. Bunların ağırlığı da üç-beş kilo eder. Yani benim hayatım 3-5 kiloya sığıyor. Ama parasından değil, emeğimden.
İsmet şaşırdı. Oğlundan böyle bir açıklama beklemiyordu. Şeyh Rüstem’in torunu ‘inancını takılarına, inadını felsefesine koymuş meğer’ diye geçirdi içinden.
Yaşlı adam elini kalbine götürdü. Emeği çoktu ama ortada bir eseri yoktu, işte bu diyeceği. Başka bir şeyi vardı, yıllardır içine işlediği, kendi içinde beslediği… Söyleyip-söylememekte tereddüt etse de, cevapsız bırakmakdı.. Ensar’ın gözünün içine bakarak;
-Benim hayatım etse etse 60 kilo eder.
-Amca sen, en az 90 çekersin. Yoksa külçe külçe altınların mı var?
Alaycı bir tavırla soruyordu Ensar. İhtiyar duymamış gibi devam etti.
-Benim karım 60 kilodur delikanlı. O da benim hayatımdır. Hayatımın içinde cancağızımdır. Kaç kilo bu hayat dersen, al işte benimki 60 kilodur. O olmazsa, ben de olmam, kaybolurum. Elleri saçlarıma değmezse sevgisizlikten kururum. Var mıdır sende bundan bir kilo?
İhtiyardan beklenmeyen bir cevaptı. Ensar’ın eğlenceyle girdiği konu tadını kaçırdı. Kalbinde ne kimsesi vardı, ne de beğeneni. Bir ara Eyüp camii’nin arkasında ki- evde bir kızla bakışmışlardı ama bir süre sonra kızdan haber alamayınca vazgeçmişti. Zaten meraktan ileri gitmemişti gözleri. Annesi en kıymetli kadındı onun için. Ama öleli öyle uzun zaman olmuştu ki... Yaşlı adamın sorusuna tebessüm etti, cevap vermedi. Babasına döndü.
Dükkandaki herkes sıranın İsmet’e geldiğini biliyor sessizce, gözlerle işaretleşiyorlardı. İsmet fark etti. ‘cevap verecek neyim var ki’ diye geçirdi içinden. Ensar tam soracakken; İsmet “hadi ama akşama kadar tartı- terazi mi konuşacağız? İş güç bekler. İhtiyar sen de gençlere uyuyorsun. Hadi biz işimize bakalım”..
Yaşlı adam, Ensar’ın yüzündeki ifadeyi, İsmet’in sorudan son hızla kaçışına ince bir tebessüm ettikten sonra getirdiklerini çıkarttı.
Dükkana gelen bir müşteri ise tartışmanın daha fazla devam etmesini imkansız kıldı.
Çırak Hüseyin ise sıranın kendisine gelmeyişinden şikayetçi oldu yüzüyle. Omuzlarını aşağı doğru bıraktı. İşine kaldığı yerden daha isteksiz devam etti. Aslında sorsalar anlatacak neyi vardı onu da bilmiyordu. Ama niye sorulmuyordu ki!
Ensar müşteriyi uğurladıktan sonra kolyeleri yerleştirmeye devam etti. Tezgaha her yeni kolye yerleştirdiğinde az önceki tartışmadan hızla uzaklaşan babasının yüzünü aklına getiriyor, babasının bir şeyleri kapadığını ilk kez bu kadar açık görüyordu.
Yıllar önce belki kapanmış ama açılmamış bir daha İsmet sanki.. Aklına annesi geldi. Dedesinden bir sene önce kaybetmişti annesini. Anlamamıştı ne olduğunu. Bazen annesiyle babası arasında bir sorun olduğunu anlardı ama bir şey diyemezdi. Bazen de yüzleri parlar ne olduğunu anlamazdı. Ama hiçbir zaman aşk dolu bakışmalar, sevgi nağmeleri görmemişti evde.
Hatta zaman zaman ikisinden çıt çıkmazdı, lal olurdular birbirlerine.
Babasıyla annesi arada kaybolur, kendi odalarına çekilirdi. Salı akşamları annesi hastayım derdi, erken yatarlardı. Böyle gecelerin bazılarında içerden ağlama sesleri duyardı Ensar. Dedesi göndermezdi onu odaya. ‘Karı koca arasına girilmez’ derdi. Ağlamaların sıklaştığı, seslerin yükseldiği gecelerin birinde, aniden ölmüştü Sümbül. Kimse ne olduğunu anlayamadan apar topar toprak olmuştu gencecik bedeni. Şeyh, kızının ölmesini çok içerlemişti. İsmet’le aralarının iyice açıldığı o günlere, dedesi de ancak bir yılını sığdırabilmişti. Bir gece kalpten aniden gitti. Son sözlerinde ‘kalbinin çok acıdığını’ söyleyerek kelime-i şahadet getirmişti ihtiyar...




devam edecek...

Silahın Gözü

En büyük hayalimdi. Beni bir müzeye koyacaklardı… Belki de şaşalı bir evin baş köşesini süsleyecektim. Gelen-geçen kim varsa hayretle izleyecekti. Korkacaklardı. Ama kimi zaman da ellerine alıp göstereceklerdi, benimle gururlanacaklardı.
!!
Kaderimde elden-ele gezmek varmış. Kullanıldım.!!
İlk sahibim askerdi.
Bir çatışmada gururu incinince beni tereddüt etmeden uzaklara attı.. Uğursuzluk getirmişim ona meğer.. Oysa ne çatışmalar görmüştük.. Ne canlar almıştım ben ona!
Hep yanındaydım, ama bir günde vazgeçilebildim, bıraktı beni...
Daha eskimemiştim…
Beni bulan sonraki sahibimin yüzünü önceleri hiç görmedim. Dağlara çıkardı beni.
Yüzündeki atkı rüzgardan aralandığında gözlerine bakardım. Korku dolu sert bakışları vardı. Derin derin nefes alırdı, buz gibi elleriyle titreyerek tutardı beni. Belinde garip bir soğukluk hissettiğimde, beni kullanacağını anlardım.
Soğuk, korkak ellerini hiç sevemedim..
Bir gün çatışma ortasında aniden beni, elinden bırakıp yere yığıldığında öldüğünü anladım. İlk defa o zaman yüzünü görmüştüm. Teni sanki yalnızlıktan kararmış gibi kara-mordu. Gözleri açıktı, öldüğünde.
Sevdiği kıza döneceğine söz vermiş. ‘beni affet sözümü tutamadım’ son sözüydü… Aşkına gidemeyişinin acısı, hayallerimi hatırlattı bana.
O andan sonra tanımaya bile çalışmadığım, elden ele dolaştığım birkaç sahibim daha oldu. Evlerine girdim, onların gösterdiği yerleri vurdum. Bazen vurulanların tarafına dönüp vurduklarımla yan yana geldim. Bazen de tam tersi vurduğum tarafa isabet ettim. Ama her vurduğumu beni tutanlardan daha iyi tanıdım.
Nasıl tanımam? Parçalarımı içlerinde bıraktım.
Birbirlerini tanımadan öldürüyorlardı. Nefretlerinin sebeplerini hiç anlayamadım. Ne yaptıklarını bilmiyorlardı, sadece yapıyorlardı! Aslında teknik olarak çok iyi biliyorlardı ama neden vurduklarını sorgulamıyorlardı…
Hayallerinin, öldürmekten ileri gitmeyeceğini anladığımda yıllar geçmişti.
Ben eskimiştim, onlar da kendilerinden vazgeçmişlerdi!..
Bana değdiklerinde, tetiğimi çektiklerinde bile buna ortak olmadım, izin vermedim. Kimseyi öldürmek istemedim!
Ben bir silahım ve onlar gibi kendimden vazgeçmedim.!
Son çatışmada ise bütün ağırlığımla sahibimin elinden düşüp kaçtım.
Korkunç bir geceydi.. Serttim ve kurşunlarımdan utandım!
O, son gecenin karanlığında; uzaktan çığlıklar geliyordu, seslerin olduğu yere doğru koştuk. Sahibim beni- belinden çıkardığı gibi korkak elleriyle, nereye doğru baktığını bile anlamadan uzaktan sıktı!
İçimden çıkan parçanın, ufak bir çocuğa doğru yaklaştığını görünce son anda kurşuna yerini değiştirmesi için bağırdım. Yalvardım.
Sahiplerim beni hiç duymadı.. Sadece içimden kopan parça beni dinlerdi, biliyordum. Öyle de oldu. Son anda ağaca doğru saplandı kurşun.
Daha kimse ne olduğunu anlayamadan, geceyi fırsat bilip kendimi titreyerek sahibimin elinden attım. Parçalarımın, bir çocuğun içine gireceğine parça parça olmaya razı oldum.
Karanlığa bıraktım kendimi. Gözlerimi açtığımda yaşlı bir adam beni siliyordu.
Şimdi bir müzedeyim, hayallerimin gerçekleştiği yerde.
Ellerden uzak!!.
Onlar beni bırakamadı.. ‘Ben bıraktım sahiplerimi’…

**

Aynı senaryoyu başka canlar oynuyor. İsimler değişiyor ama “eser” aynı..
Tepkiler de değişmiyor. İlk saatler şiddetli öfke ve isyan, sonraki günler yerini günlük meselelere bırakıyor. Televizyonlar yas tutmayı doğru düzgün beceremiyor. Canlı yayınlanmasını istemedikleri sabah programlarının, aynısının tıpkısının tekrarını koyuveriyorlar.
Herkes öyle benimsemiş ki; yetkililer de aynı tepkiyi veriyor.
Yeni benimsenen saçma bir söylem daha var. “her şeye aynı devam edelim, niye onları sevindirelim ki!”..
Birilerinin ‘üzüntü ölçerleri’ var anlaşılan! Durumdan kilo kilo üzüntü tartıyor!
Acıya sahip çıkmak ve saygı duymak en büyük gerçeğimizken; ‘onları sevindirmeyelim’ yaklaşımıyla iyice samimiyetsizleşiyoruz.
Tepkisiz toplum! Dolayısıyla etkisiz versiyon oluveriyor..
İnsanların silahları bırakacağına olan inancım en azından bu yüzyıl için mümkün görünmüyor. O yüzden yukarıda hayal ettim, belki bir gün silahlar çekip gider.

LA FURTUNA 8

"Kaçabilen canını kurtarır"



Tüm gücümüzü verdiğimizde içimizdeki enerjiden tamamen koparız, sonunda yaşayan bir ölü oluruz. Kimileri yaşamak için daha fazla enerjiye ihtiyaç duyar, çünkü tüketmiştir. Hay huyla tükettiğin enerji bu yolda canlanır. El Hayy…

Aradan geçen birkaç ayla Edirne’de yolları kapatan kar kalkmış, her yer açılmıştı. Köyde evlenmeye hazırlanan kızlar için bahar zamanı- yeni kısmetler, yeni hayat demekti.
Yanakları başka olurdu böyle zamanlarda kızların. Sevdası olmayana sevda, bahar yaklaştığında Uzunköprü- İstanbul treniyle daha yakın olurdu. Trenler dolup taşar, genç kızları günübirlik de olsa İstanbul’a taşırdı. Anjel İstanbul’dan gelenlerle konuşuyordu. Hepsinden hevesle İstanbul’u dinliyordu. Eyüp’ü, Kapalıçarşı’yı dinlemekten bıkmıyordu.
Haliç’in manzarasını, Pier Loti’yi tekrar tekrar dinliyordu onlardan. Yaşı daha büyük olanlar ise ‘Ummi Sinan Tekkesi’nde dinlediği musikileri anlatıyordu.
Anjel Pera’yı sorduğunda genelde cevap alamıyordu. Amcasının yaşadığı Kuledibi’ni merak ediyordu. ‘Galata’yı gördünüz mü’ diye sorardı, yine cevap alamazdı.
Halasına anlattığında Elsa, gülerdi haline sonra ‘oralar bizim mekanımız da ondan’ derdi.
Ama hiçbir cevap yetmezdi ona.
Hayalinde canlandırırdı. Galata kadar farklı, Eyüp kadar gerçek.. Galata gibi hayat dolu, Eyüp kadar dünyayı reddetmiş.. diye kendi içinde tanımlar bulurdu İstanbul’a.
İstanbul’u parçalara böler her tarafına başka anlamlar yüklerdi.
Çeyiz alış-verişlerinden dönen kızlar bazen Anjel’e de hediye getirirdi. Halası İstanbul’u görmesine bile hiç izin vermediğinden, gitmek için ısrar etmeyi de bırakmıştı. Minik ziller sipariş ederdi kızlara. Eğer 11 zili tamamlayabilirse dileği kabul olacaktı. 11 büyük sayıydı. İki birin, birbirini bulmasıydı. Fatma Ninesinden duymuştu. 10 zili vardı. ‘Sonuncuyu da tamamlarsam engel kalmayacak’ diye düşünürken kapı çaldı. Gelen son zil olabilir mi heyecanıyla kapıya doğru koştu. Beygir arabasıyla yanaşan postacıdan bir davetiye, bir de mektup aldı.
Amcasının kızının 1 ay sonra İstanbul, Karaköy- Zulfaris Sinegogu’nda evleneceği yazıyordu.
Mektubu yazan amcası ise; Elsa’ya artık bu küslüğe son vermesini ve oraları bırakıp İsranbul’a yanlarına taşınmalarını istiyordu. Mektuba halasının da sevineceğini zanneden Anljel’i ise hayal kırıklığı bekliyordu. Huysuz hala, davetiyeyi de- mektubu da bir köşeye fırlatarak; ‘bu kadar kolay mı?’ diye yüksek sesle çıkıştı.
Sonra da söylenerek odasına gitti. Anjel halasının attığı davetiyeyi yerden aldı. Mektubu okumaya başladı. Amcası hiç değilse Anjel’i göndermesini yazmıştı.
Soruyordu; ‘ne hakkın var o kızı yanında esir gibi tutmaya’…
Anjel, okuduklarına hak veriyordu. Göğsünde bir ateş yandı. Halasına ilk kez nefret duydu. Bir an önce valizini toplayıp gitmek istedi. Halasının odasına dalıp ‘senden nefret ediyorum, herkes ediyor. Kimse seni sevmiyor. Beni esir ettin burada’ diye bağırmak istedi ama yapmadı.
O, küçükken oyunlar oynadığı neşeli halasıydı. Nasıl yüz üstü bırakırdı. Yine kendisine kızdı. Midesine yumruk gibi bir ağırlık çökünce dayanamayıp bahçeye çıkıp ağlamaya başladı. Böyle zamanların en büyük tesellisi köpeği kirpi oluyordu.
Köpeği ayaklarının önüne uzanırken kafasını ona doğru eğdi; “içim tükeniyor sanki enerjim bitiyor. Bazen bir umut geliyor ama onun da- önünü halam hemen kesiyor. Ben artık umutsuzum Kirpi, benim hayatım burada böyle- hayatı bekleyerek geçecek. Her şeyden ayrı, hiçbir şeyle bütünleşemeyerek bitecek ömrüm burada. İstanbul’un hayaliyle geçecek hayatım. Ne olacak bir kez hiç değilse görsem.”..

***

Anjel, ertesi sabah kahvaltı ederken halasına konuyu açacağını dünden planlamıştı. Kararlı olacaktı, artık halasının tükenen enerjini beslemek istemiyordu. O kendini tükettiyse beni de burada oyalamaya hakkı yok diyordu. Kafasında haklılığını gösteren bütün sebepleri ardı ardına dizdi ve net bir ses tonuyla konuya girdi.
-‘Nisan ama hava hala tam ısınmadı. Acaba İstanbul’da böyle mi’
Halasının içinden karşılık vermek gelmedi ama cevapsız bırakamayacağı için geçiştirmeyi tercih etti; ‘evet haklısın ama toparlar birkaç güne’..
Anjel halasının cevabından güç alarak konuya daha hızlı bir giriş yaptı. ‘en kısa zamanda düzelsin yoksa bir ay sonraki düğünün soğukta tadı çıkmaz’ dediğinde ses tonundaki kararlılık Elsa’nın kahvaltısını boğazına dizdi. Masadaki bardaktan bir yudum aldı, bardağı yerine koymaya çalışırken çayı döktü sonra bardakta devrildi.
Kahvaltı masası bir anda Elsa’nın kafasındaki düşüncelerin tutunduğu yere benzedi.
Anjel koşarak mutfaktan bez getirip masayı silmeye başladı.
Halası bir yandan masayı toparlamaya çalışıyor bir yandan da söyleniyordu kendine. Yaşlandığından şikayet ediyordu. Artık gözlerinin iyi görmediğini, ellerinin titrediğini söylüyordu ki- bir anda ağlamaya başladı.
Anjel gördüğü manzara karşısında donakaldı. Halası büyük ustalıkla konuyu en azından bugün bir daha açamayacağı şekilde öyle güzel kapamıştı ki- her şeyi ağzına tıktı.
Aslında çıkmasına bile izin vermemişti.
İstanbul’a gidiş yolu kendisine kapalıydı sanki. Buz gibi olmuştu her yanı. Halbuki o halasının yalnızlığına, 1934’deki olaylarda direnişine ne kadar da hayrandı.
Çaresizce fark etti. Ortağı olduğu yalnızlığın- mahkumu olduğunu ilk kez bu sabah gördü. Halasının dilinden ‘senin iyiliğin için yapıyorum’ diye dökülen cümlelerin devamını hatırladı..
‘senin iyiliğin için… bu kadar okumak yeter,
‘…................ dükkanı kiraya verelim,
‘ …................. İstanbul’a gitmiyorum,
Aslında Elsa öyle ustaca İstanbul’a giden bütün köprüleri yıkmıştı ki- amcası olmasa halasının planları sorgulanmadan başarıya ulaşacaktı.
Bunları düşündükçe midesindeki bulantıyı hissetti, halasının bencilliğinden tiksiniyordu.
Evi toparladıktan sonra köpeği Kirpi’yi alıp evden çıktı. Mahalle aralarında yürüdüler. Etraftan laf atan delikanlılara kulak asmadan çeşmenin yanı başında bulduğu bir köşeye oturdu Anjel. Yeşilliğin içinde ayakkabılarını çıkardı, derin derin nefes aldı.
Bir yandan da etrafa bakınıyor gelen geçeni izliyordu. Halasının o halini gördükten sonra Uzunköprü’de herkes ve her şey yavaşlamış görünüyordu gözüne. Yavaş yürüyenler, taburesini dükkanın önüne koymuş nargile içenler, çeşme başına güğümleriyle gelen kadınlar bile yavaştı. Akşam kahveden- eve doğru yürüyen adamlar da ağır ağır yürüyordu sanki.
Buranın bütünü değil geride kalmışı gibiydi her şey..
Amcasına mektup yazmak en doğrusuydu! İstanbul’a beni hemen alın demeliydi. Sert bir mektup olmalıydı. Belki tek cümle bile yeterdi. ‘beni buradan kurtarın’ isyanına amcası dayanamazdı, gelip alırdı onu buralardan!
Yarım kalan kahvaltısından dolayı erken acıktığını fark etti. Evlerinin yan tarafındaki Fatma Nine’ye geçmeden köpeğini bahçeye bıraktı.
Fatma Nine'de yemek hiç bir zaman sürpriz olmamıştı. Yaşlı kadının öğlen menüsü belliydi. Hamur kızartır yanına da yağlı peyniri koyar. Çayını da demleyip iştahla her öğlen ya da akşam üstü aynısını yapardı.
Melek’e de bir tabak kabarık lokmalarından koydu. Lokmaları daha ağzına götürmeden kapı çaldı..




devam edecek...


***