MEDYAMORFOZ

Medya hakkında en güzel analizlerden birini yapmıştı rahmetli Ufuk Güldemir. “Medya iktidarı dizayn edemediği gibi muhalefeti de edemez!” başlığıyla…

Özetle basının 28 Şubat’la küstürdüğü İslamcı kesimler üzerinde yitirdiği etki ve 2002’de gelen iktidara aldığı kıvrak manevrayı analiz etmişti. Ne İsa’ya ne Musa’ya yaranmıştı medya, onun deyimiyle.

2004 yılında kaleme aldığı yazının ardından 14 yıl geçti. Medyada neler neler oldu? Tek tek anlatmak uzun sürer ancak basın ciddi ciddi navigasyon duygusunu kaybetti, yönsüzlüğe sürüklendi. Eksenini hepten yitirdi. Duruş belirlemeyi ayakta kalmaktan ibaret saydı.

Bugün medya, hâlâ yediği dayağın etkisiyle yerden kalkamadı. Hatırlarsınız, sıklıkla kullanılan “good old days” terimi yani eski güzel günlerini hatırlayıp iç çekiyor olabilir medya. Ama içini çekenlerin bir kısmı dışarıda kalırken, bir kısmı da haksızca dışarıda bırakıldı.

Hâlbuki AK Parti iktidarından önce medya; koalisyonlar planlar, bakanlar atar azleder, hükümet kurar, hükümet yıkardı. Seçimden kimin nasıl çıkacağı sorusunun cevabı siyaset kulislerinde değil, İstanbul medya çevrelerinde aranırdı. Sonra yeni siyaset, çıkış yolunu anti-medya bir yol izleyerek buldu. O sıralarda sonu hüsranla biten “Troyka” girişimi, medyanın aslında son dizayn teşebbüsüydü. İteleme, başarısızlıkla sonuçlanınca taraflar ebediyen siyasetten silindi.

Aslında bu vesileyle medyanın dizayn etme hastalığı da bitti diyorduk ki, yakın zamanda yine hortladı. Bu kez bütün olarak medyaya mal edemeyiz ama alışkanlıklarını bırakamayanları işaret edebiliriz. Eski gençlik hatıralarıyla maç kazanılmayacağını unutan medyanın bazı isimleri bu kez büyük bir coşkuyla Muharrem İnce’yi cumhurbaşkanı yapmak istedi. Adeta son kozunu oynuyordu medya. Ölmeden önce gelen son iyilik hali gibi düşünün. Yine olmayınca bu kez çürüme hız kazandı.

AK Parti iktidarı tarafından ringe serilen medya, son yumruğunu Muharrem İnce için savursa da kendi darbe almaktan kaçamadı. Ve nakavt edildi.

Bugün gelinen durumda sebebi ne olursa olsun gazeteler birer birer kapanıyor.

Halbuki dizayn etme konusunda oldukça yetkin olan kimileri, bir gecede eski gazetesinin içini boşaltıp şaibeli bir şekilde basına dahil etmişti Vatan Gazetesi’ni. Geçen gün kapandı. Yakında Milliyet de sadece internet yayınına dönecek sanırım. Muhtemelen bazı TV kanalları da kapanış kervanına katılacak.

Yeni medya ise konuşmak-konuşturmak amacını belli kelimelerin izinden giden insanlar üzerinden yapıyor. Onları kitleleştirmeyi daha çok seviyor. Ezberin yükselişe geçtiği toplumları felsefi anlamda yorumlamaya kalkarsak ilginç bir düşünsel devrim olmalı yaşadığımız şu dönem. Çünkü konuşanlara göre nedense ülkede her şey acayip yolunda gidiyor, gariptir her şeyi doğru yapıyoruz ve eşi benzeri bulunmaz enteresan bir milletiz! Bir de şu dış güçler arada dürtmese, ne güzel bizi bize propaganda manyağı yapıyoruz kendimizi işte!

Fakat basın böyle bir devrin altından kalkamazken bataklığa doğru paçalarını sıvayan iş dünyası kendini kurtarabildi mi? Yani daha açık bir soruyla medyaya giren iş adamları yürüdükleri sırat köprüsünden düşmeden geçebilecek mi?

Belki evet belki hayır. Ancak iş dünyası uyanık olmalıdır. Zira medya tarihi Ankara’nın telkiniyle gazete/TV satın aldıktan sonra batmış iş adamları ile dolu.

Asil Nadir, İngiltere’de başarıyı yakalamışken Turgut Özal’ın telkiniyle Günaydın’ı satın aldıktan sonra battı.

Korkmaz Yiğit’in batması Mesut Yılmaz’ın isteğiyle Milliyet’i satın almasından sonraya denk düşüyor.

Karamehmet Grubu’nun yine Ankara’nın hatırıyla satın aldığı Akşam Gazetesi ve TV, medyaca bilinir ve konuşulurdu.

Siyasiler, kendilerine yakın işadamları gidip muhalif gazete ve TV’leri satın alsın ister. Hatta finansman konusunda da yardımcı olabilir.

Fakat rahmetli Güldemir’in analizinde de dediği gibi, bu başarılı işadamlarını aynı zamanda ateşin ağzına atmaktan farklı değil.

Dolayısıyla hep beraber medyamorfozing! Haberiniz olsun.

ANKARA İDEOLOJİSİ

Değişti mi sahiden?

Ankara; millete değil, devlete hizmet ettiği için hep eleştirildi. İlginçtir ki; değişime Ankara’dan başlamak isteyenlerin hepsi Ankara duvarlarına çarptı. Halbuki Türkiye’yi değiştireceksek bunun yapılması gereken yerdi Ankara!
Koalisyon dönemleri ise kalkınmanın önünü tıkayan ne varsa oralara çarpa çarpa sonunda kendini imha etti. O günün şartlarıyla ve aslında bana sorarsanız günün her şartıyla, yüzde yüz demokrasi olmadan ekonomik kalkınma olamayacağını göremediler, göremiyorlar.
Ankara yine tıkanıyor!
Millete değil, devlete hizmet adına yine öne çıktığı için, her şeyi kural altına almak istediği için, ekonomiden düşünce hayatımıza kadar kontrolü artık hastalıklı hale dönüştürdüğü için…

Türkiye’nin ihtiyacı olan şey, sadece kendinden olanları klonlayan bir sistemi izlemek değil…

Oysa Ankara başka kural duvarlarını yıkarken şimdi kendi kurallarından ördüğü yeni duvarlarına yaslanıyor. O kadar katı ki oradan tam görünemiyor da….
Yeni duvarları sıvayanlar ise demokrasi bir yerden aman sızmasın diye özenle bütün delikleri tıkıyor….

Ankara’da tutuculuk değil onun şekil bulduğu duvarlardan başka bir şey değişmedi….

Büyük projelerin açılışını yaparken kendi eğitimli çocuklarını öteki mahalle diye dışlayan Ankara ideolojisi, demokrasiyi güçte bulamayacağını aksine gücünü demokrasiden alacağını acilen hatırlamalıdır.




01.11.2018

TURKISH İRONİK

Dünya çapında böyle bir bakış açısı yarattık. Her şeyin bize özgü olduğuna dair
sarsılmaz bir inancımız var. İyi anlamda mı? Gelin buraya beraberce bazı notlar bırakalım.

Önce DEMOKRASİYİ ele alalım. Seçimle gelenin sadece seçenleri değil bütünü kucakladığı
bir sistem olması malumunuzken, biat etmeyenlerin hatta itiraz kültüründen gelenlerin
işsiz ve yalnız bırakıldığı bir türü yaratıldı. Özal da kendi zenginlerini ve sanatçılarını
yaratmıştı ancak bana oy vermeyenleri mahalleden geçirtmem demediğiyle kaldı. Damadına
hediye edilen bir Jaguar vardı. Sayfalarca, günlerce haber olmasını hatırlayanlar varsa mesela
demokrasi bu arabanın tartışılmasıydı. İktidarın didik didik sorgulanmasıydı. Araya devrim
niteliğinde olaylar girmedi ama Kenan Evren'in 'bize bol geliyor bu anayasa' söylemi
başkalarının adeta eylemi oldu. Vesayetin yuvası yıkılınca mutluluğu başka bir kadında buldu.
Vefakar demokrasi ana da çocuklarıyla gözü yaşlı halde geride bırakıldığıyla kaldı.
Üstelik vesayet bey tek kuruş nafaka ödemek bir yana, çocuklarını da öyle böyle hırpalamadı!

YETENEK kelimesini düşünüyorum. Ülkede araştırma yapsak ve ölüm dışında neyin mezarlığı olsa diye sorsak!
Yetenek, birincilik bayrağını kimseye kaptırmazdı. Daha kendini gösteremeden birer birer kaybolup gidiyor.
Adeta dinamikler, bizi tüm yeteneklerimizden arındırmak üzere sanki iyiliğimiz için çalışıyor!
Onunla neler yapabileceğini sana göstermek tarzı olmadığından hepsini doğal yollardan eritiyor.
Kimileri ise rotayı yurt dışında kırıyor. Dolayısıyla yetenek bizde ya kaçan ya da işsizlikten kuruyan
iki ucu temsil ediyor.

TORPİL kelimesi aklıma geliyor. Ama burada uzay üssü kurduğumuzu hatırlayıp derin bir oh çekiyorum. İçime
serin sular serpiliyor. Dünyaya çağ atlattığımız bir dalımız var. Nihayet!

İLİŞKİLER meselesi var. Sapık bir adamın, eski karısına kurduğu videolu tuzağı tüm mesaj trafiğine açmasıyla
sanki boyut atladık. Çıta o kadar aşağı düştü ki, evliliğe bu darbeyi toplansa dünyanın tüm bekarları
ve feministleri vuramazdı. Bu vesile ile evlilik kurumunu da içeriden aldığı darbeyle adeta
Truva atı tepti.

DOLAR, sorun sende değil bende! diyen TL'ye karşı ne yapsa olmuyor.

FAİZ, Peyami Safa'nın Fatih Harbiye romanındaki sert ve katı Faiz bey gibi inatçı! Bir türlü
yükselmeye ikna olmuyor ya da yukarı çıkarsa başına geleceklerden korkuyor. Medeniyetler arası
çatışmanın böldüğü ailelerin sembolü gibi...

BAŞARI deyince ülkemizde etçi Nusret'in yıldızı parlıyor. Etobur tarikatında "abi adam başarılı ama ya"
diye kendisini savunan müritleri var. Dünyanın da protein dengesini bozduk. Tuzunu da alıp gitsen keşke!

KADIN VE ERKEK, bu çifti en başta cinsiyetlere bölen zihniyet artık yaşamamasına rağmen eseri ortada!
Tıbbi olanın hayata sirayet ettiği yerde kadınlara da özürlü vatandaş muamelesi yapılıyor.

BABA, Devletli, güçlü ve kapana kıstırdığı çocuklarıyla var oluyor. Kronos'tan beri çocuklarını yutmaya
devam ediyor.

Saymakla bitmeyecek benzer her türlü tanım için bizim geleneğimizdir ya da gerçeğimiz budur, Türkiye böyle
bir ülke diyenler ne yazık ki çoğunlukta. Ama insan gerçekleri duyacak kadar kendisine değer vermeli.
Gerçek her zaman en değerli şeydir. Fakat alışkanlıklarımıza göre biz asla ve katiyen gerçekleri
kucaklayanlardan olamıyoruz. Bir şeylerin değişmesi için kendinden bile başlama cesareti çoğumuzda yok.
Toplumdaki yerini korumak adına elinden giden topluma razı oluyor, geleceğe miras olarak vasatlığı
layık görüyoruz.

Birbirimizi her gün tuhaf fikirlerle zehirliyoruz. En üstün aklın sadece kendinde olduğunu sanan boş
çerçeveleri en güzel vitrinlerde tutuyoruz.

Söylem ve eylem arasına öyle büyük bir uçurum koyuyoruz ki, ne dediysek tersini yapıyoruz. En kötüsü de
korkuyoruz! Genetiğimize işleyen kelle korkusunu bir türlü bırakamıyoruz.





(Şalom Gazetesi, 25/7/2018)

Aşk Zamanı

Geçmişten Geldi.
Mesafenin hesaplanamadığı binlerce, belki de milyarlarca kilometre öteden koştu.
Davet edildiğini bilerek.

Akşam üstü güneşi beraber batırmak için buluştu, iki arkadaş.
Esma ve Hale.
Galata kulesine yakın bir cafeye kuruldular. Hava sonbaharla yaz arasında kararsızdı. İkisinin de ince hırkaları günlerdir çantalarının ayrılmaz parçasıymış.
Cafenin önündeki kaldırımın üstündeki masaya oturdular. 30’larının başında iki bekar genç kadının eski dönemin aşklarını konuştuğu, hatta ‘Muhteşem Gatsby’nin 1970’lerdeki versiyonundan sahnelere güldüğü sıralardı..

‘Kayıtlı geçmişten’ aşkı çağırabilir misiniz? Taaa eskilerden.. Belki de önceki hayatınızdan!.
**
Üzüm ‘evet, şahidim’ diyen işaretler yapıyor.
Hikayenin tek tanığı.
Cafenin kapısında yaşayan arsız kedi, Üzüm.
İstanbul’da gördüklerini, gözlerinin içine kaydeden tek tembel kedi. İstediğine gözlerinin içini açıp gösteriyor yaşananları..
Üzüm’ün gözlerinden izledim.
Film gibi.
**
İki güzel kadının hararetle konuştuğu sırada Esma’nın gözü, tam önlerinde duran arabaya takıldı. Siyah bir arabadan iki takım elbiseli adam indi.
Biri 35’lerinde, saçları hafif omzuna değecek uzunlukta ve iyi giyimli. Yanındakine göre daha yakışıklı. İlk bakışta göze çarpan bir havası var. Diğeri ise 45’lerinde bir insanın ilk bakışta ilgisini çekemeyecek kadar silik ve sıradan hali, sadece birkaç saniye sürüyor.
O kısa saniyelerin ardından sihirli bir şeylere doğru götürecekmiş gibi büyük bir istekle kendine baktırmaya davet ediyordu, adam.
Saçlarını geriye doğru muntazam taramasını tuhaf buluyor, Esma.

Adamların arabadan kararlılıkla indiği sahneye kilitlenmişken huysuzlanan Üzüm bir anda yan masaya gelen yemeklere kilitlendi. Onu ikna etmem zaman aldı. Sonunda karnını doyurup, tüylerini okşadığımda hikayenin kalanını gözlerinden izletmeye devam ettirdi.

İki adam da çok önemli bir işi, bir dakika sonra çözecekmiş gibi kendilerinden emin adımlarla yürüyorlardı.
Onlar cafenin içine girip ortada görünür bir masaya geçerken, Esma ve Hale konuşmalarına kaldığı yerden devam ettiler.
Aradan dakikalar geçiyor belli ki; çünkü görüntünün devamında Üzüm’ün başka kedilerle garip maceralarını izliyorum. Küçük bir tenekenin peşinde kaç kedinin ısrarla koşabildiğine şaşırıyorum.
Bir süre sonra Üzüm kızların yanına dönüyor.
Esma, hesabı istemeden önce tuvalete gitmek için masadan ayrılıyor, bizim uyanık Üzüm de peşinde. Merdivenlerden tuvalete inip, kadınlar tuvaletinin dolu olduğunu anlayınca tereddüt etmeden erkekler tuvaletine yöneliyor, Esma.
Çok geçmeden, cafeye gelen adamlardan saçları geriye taranmış olanı, ikinci dünya savaşını anlatan dönem filmlerinde gördüğüm takım elbiselerinden birine benzettiğim ceketini düzelterek iniyor merdivenlerden. Tuvaletin kapısında beklemeye başlıyor.
Ne oluyorsa birkaç dakika sonra içeriden çıkan Esma ve adam, tuvaletin kapısında birbirlerine kilitlenmiş halde bakakalıyorlar.
Üzüm, ne olduğunu eksiksiz anlayabilmek için etraflarında tam bir daire çizmiş.
Kedi değil, yönetmen sanki.
İkisinin birbirine baktığı anları, Üzüm’ün keskin gözleri; 360 derece aşk filmi çeker gibi kaydetmiş..
İzleyince garip bir şeyler olduğunu anlıyorum ama kelimelere dökmek zor.
Esma’dan başka kimse anlatamaz. Şaşkınlıkla gözlerimi kocaman açarak Üzüm’e bakıyorum. O rahat. Birazdan sürprizi göreceğimi bildiği için fırlama bir gülümseme takınıyor kendine.
Bir kez daha bildiklerim yıkılıyor. Yine Üzüm’le.
O andan sonra merdivenlerden bambaşka bir Esma yukarı doğru basamakları tırmanıyor. Üzüm gözlerini iyice yaklaştırdığında fark ediyorum.
Esma yakalamış.?
Masaya oturduğunda başka bir kadın gibi anlatıyordu Hale’ye, başka birinin kadını, onu çok seven.
“Kendimi bir an unutmuş olsam, hayatımın en büyük parçası olduğunu sanacak kadar tanıdığım ama adını bile bilmediğim o adama sarılacaktım.
Anlamıştım. Daha arabadan inerken beni içine çekecek kadar kendinden emin geldi, buraya. Benim için geldi.”
Hale kimden bahsettiğini anlamaya çalışıyordu. Arkasına dönüp kafenin içinde masaya otururken gördü adamı. Aynı bakışlar adamın yüzündeydi. Adamın, Esma’ya ne kadar çok benzediğini söyledi. Pudra ve kahverengi arası takım elbisesinin bu döneme uyan ama başka bir döneme aitmiş havasından bahsetti. Esma söyleyeceklerinin çok önemli olduğunu Hale’nin de anlamasını sağlayarak; eliyle Hale’nin yüzünü kendi gözlerine doğru çevirdi.
“Baktığım gözlerin içi bu devirde yaşamıyor Hale! Hatırlıyor musun? İki ay önce eski resimlerin sergisine gitmiştik. 1980, 1990 ve 2000’lerin gülüşünde sıcaklık bulamamıştık. Sonra 1940’ların gülen yüzlerine takılmıştım ben, derin bir sıcaklık bulmuştum, o yıllarda.”
Hale sonunda ne çıkacağını anlayamamış ama soluksuz dinliyordu, Esma’nın coşkusu daha da yükselmişti.
“İşte o gözlerden bana ait olanı az önce gördüm. Aynı zamanda derin bir hüznü de vardı, gözlerinde. Beynim, aklım hiç bir şey hatırlamıyor ama az önce kalbim her şeyi hatırladı. Bana gözleriyle anlattı.
Hale! güzel bir gülüşü ancak çok derin bir acı koyabilir yüze.
1940’lardan geldi. İnanabiliyor musun? Geldi!”
Esma sözünü bitirdiğinde derin bir nefes aldı. Hale ise tereddüt etmeden sandalyesinden ayağa fırladı.
Adamın kim olduğunu soracaktı. Esma’nın tüm direnişine rağmen kafenin içine daldı. Ne olursa olsun kim olduğunu soracaktı. Büyüyü bozma ihtimali canını sıksa da, bu merakla yaşayamazdı.
İçeri girdiğinde yaşlı bir çiftten başka kimse yoktu.
Başka çıkış kapısı olmayan kafenin alt katındaki tuvaletleri kontrol etti. Yine kimseyi bulamadı. Yaşlı çifte kahve servisi yapan garson da hatırlamadığını söyledi.
Donuk bir yüzle masasına döndü. Esma’ya sordu.
“Adamlar ben içerideyken mi çıktılar?”
Esma, kapıdan kimsenin çıkmadığını söylediğinde devam etti.
“Adamları eğer şu kapıdan bu kafeye girerken görmeseydim sana asla inanmazdım. Ama kendi gözlerimle gördüm. Şu bitli kedi bile gördü. Hatta onu sevdiler. Ama şuan içeride kimse yok!”
Esma hiç şaşırmadı. Tek cümle edip kafeden caddeye doğru gitmek için Hale’ye işaret etti.

“Aşk benim zamanıma dönüyor, Hale.”

Esma’nın sözleri, arkadaşının etrafa bakınmaya devam etmesine engel olmuyordu ama sonunda Hale de çantasını alıp arkadaşının adımlarına yetişti.
**
Finalinde tedirginliğini saklamayan Galata’nın mor patili kedisi Üzüm, hikayeyi bana izlettikten sonra bile yolda saçları geriye doğru kim varsa, önüne geçip inceliyordu.

'Kafaların İçindeki İktidarsız Penis'

Ne ‘büyük penisi’ varmış kimi kafaların..
Halletmekle bitiremedi yıllardır, birbirini. Herşeyi böyle çözeceğine inanmışlar meğer.. Ama herşeyi..
Okurken gazete elimden düşecekti..
Muğla- Fethiye’de, nişanlısından ayrılmak isteyen bir genç kız- hem öz ailesi, hem de nişanlısının ailesi tarafından tuzağa düşürülüyor.
Öyle böyle bir tuzak değil bu..
Düşman olsa çekinir, düşünür, yapamaz.
Ama kafasıyla değil, başka yeriyle düşünenler yapabiliyor işte.
Kızın iradesi falan zaten onlar için mühim değil. Çünkü aldığı karara saygı duyulmadan- o hoca senin, bu hoca benim dolaştırıyorlar, önce garibi..
Sonunda istedikleri olmayınca; erkeğin- genç kıza tecavüzünü uygun bulup kapatıyorlar bir odaya..
Hem de öz ailesi alıyor, bu kararı..
Yeter ki; ‘sen bu işi hallet’.. deniyor damat adayına..
Yeter ki ayrılmasınlar ve o evlilik olsun..
Neye rağmen olduğu önemini çoktan yitirmiş..
Olsun işte.. Yeter ki olsun..
Plan için düğmeye basılıyor.
Ancak ‘uygulamada’ sonuç- beklendiği gibi olmuyor..
Genç kız, üç saat mücadele ettiği ‘tecavüz odasından’ yakayı kurtarmayı başarıp jandarmaya sığınıyor.
Sonrası tam bir rezalet..
Tüm aile- rezil rüsva tutuklanıyor.
Herkes merak ediyor, böyle bir aile büyük ceza alır mı?
Sanmam. Ama umarım..
Ama asıl soru..
Peki o kızın geleceği ne olacak?
Önce, Allah yardımcısı olsun. Öyle bir kırılma ki; keşke tüm geçmişini silip uzaklaşabilse oralardan.. İçindeki öfkeyi bırakabilse.. Ama bir daha oralarda olmasa.. Hiç dönmese doğduğu yerlere..
Keşke.. keşke.. keşke.. demeden once buradan Fatma Şahin’e sesleniyorum. Aylardır oradasınız, biliyorum göründüğünüzden daha duyarlısınız, hatta kimi zaman ağlamaklı oluyorsunuz, kadını koruyan yasaları uygulamayanlara bozulduğunuzu dile getiriyorsunuz.
Sizin kendinizi anlatabileceğiniz en güzel örnek.
Aile eliyle tecavüzü istenen, iradesinin üzerinden silindirle geçilen ve buna utanmadan zemin hazırlanan genç kızın geleceği, vebali bir gün yakanıza yapışmadan, siz bu kıza sahip çıkın..
‘Penisinden düşünenlerin’ eline bırakmayın..

*******

BABA VE KIZ

Bence bitmeyen hikaye...
Girişi, gelişmesi belli ama hiç sonu olmayan. Her kız evladın; ister babasıyla- ister ondan ayrı büyüsün aldığı koca bir şok vardır. Beklenmeyen.

En masum baba bile, ölümüyle şok eder..

Bir de hayatla kavgası hiç bitmeyen babalar vardır, hesabı da bitmez.. İçine kızını çeker.
Çember büyüdükçe; kız ya kendini garip bir hesabın, durumun içinde bulur- ya da hızla oradan kendisini çeker alır. Ama kız çocuğu bu; babasız büyüyenin- hep bir yanı mahsun kalır.
Ahu Yağtu ‘yu, Elif Şafak’ı en iyi anlayardanım o yüzden.. Anneannesiyle ve mücadeleci annesiyle büyüyenlerdenim..

Konu aynı ama kişiler başka bu kez.

Ahu ve Cem Yılmaz’ın bebekleri oldu.. Sevindiler, mutlu oldular derken; bir baba çıktı sahneye, susmayan.. Konuştukça konuşan..
İnci taneleri döktürür gibi ortaya saldı kendini, bütün ham düşüncelerini..
Arkasından babasıyla görüşmeyen bir kız çocuğunun hikayesi ortaya çıktı.. 9 yaşındaki Ahu Yağtu ‘babalık etmedin’ deyiverdi.
Ahu çok küçükken meğer evi terk etmiş, adam..
Şaşırıyorum elbet..
“Bir baba, kızının en mutlu gününü mahveder mi?” diye soruyorum anneanneme. Cevabı daha ilginç; “eder” diyor.
Sonra devamını getirerek; “böyle babaysa eder” diye..
Bana göre daha farklı; kız çocuğunun en mutlu ve en mutsuz anlarını yaratan tek adamdır baba..
En sevdiği adamdan daha üzer, daha sevindirir baba..

BAŞKANLIK ARALARI..

Üzerinde aslında çok konuştuk ama asıl işaret edilen cümlelerin satır aralarını açamadık.
Geçtiğimiz günlerde Cüneyd Zapsu’nun sözleri önemliydi. Tam söyleyemedi ama söylediğinin diğer anlamını muhtemelen kendisi de çok iyi hesapladı.
‘başkanlık zaten var, sistemi de kurulsun’.. demek istemişti..
Alıntı yapıp açıklamalara yer veren haberler ise ‘başkanlık sistemi zaten var ama adının konulması lazım’ şeklinde algılandı.
Doğrular elbet baktığınız yere göre değişebilir ama satır aralarını göremezseniz ‘doğruyu’ en azından masanın üzerine bile çıkaramazsınız.
O yüzden başbakanı bile şaşırtabilecek anlamıyla, Zapsu’nun bilinen şekliyle dediklerinden ziyade demek istediğine yüzde yüz katılıyorum.
Yani başkan zaten var ama sorumlu, hesap veren başkan yok!
Neden mi?
Kafanızdaki tüm yargıları bıraktıktan sonra yan odaya geçelim, detaylarıyla anlatacağım. Biliyorsunuz bu odada hiçbir şartlanmışlık, hiçbir önyargı yok. ‘Free-zone’..
Vakit kaybetmeyelim ve buyurun başlayalım ve soralım.

1-Şuanda başkanlık ötesi bir ‘tek adam’ durumu fazlasıyla yok mu?
2-Diktatörden daha fazla, muktedir olmasına izin verilen bir yapıyı yönetmiyor mu?
3-Oy verirken hala parti başkanına göre değil de, hesap sorabileceğimiz dolayısıyla adımıza hesap sormasını istediğimiz milletvekillerini biz mi seçiyoruz?
4-En ufak bir kupa meselesinde bile kendisini arayıp, ‘bak seni başbakana bir şikayet ederim’ zaten çoğunun diline pelesenk değil mi?
5-Kendisinden habersiz, ne bakanlıklarda, ne de herhangi bir meselede uçan kuş var mı?
Cevapları hepimiz biliyoruz.
Dolayısıyla var olan ‘başkanlığa’- bir sistem kurulması, Türkiye’de dengeleri oturtmaktan başka bir zarar getirmez.
Atananların değil, seçtiklerimizin hesap sorabildiği bir başkanlık sistemi Türkiye’de başkanın hesap vermesini- yetki ve sorumluluklarından sorumlu olmasını sağlar.
Yani tartışma ‘başkanlık sistemi zaten var adını koyalım noktasından, başkan zaten var sistemi dengeli kuralım’ noktasına gelmediği sürece, Türkiye’de her şey sadece yapanın yanına kar kalır.

*****

Suskunluk!

Fazıl Say hakkında twitter mesajları nedeniyle “halkın bir kesiminin benimsediği dini değerleri alenen aşağılama” suçlamasıyla 1.5 yıla kadar hapis cezası istemiyle hazırlanan iddianame mahkemece kabul edildi.
Haberi gördüğümde gerçekten çok üzüldüm. Fazıl Say’ı tanıyor olmamdan çok böyle bir konunun dava konusu olması hakikaten garip döngüyü işaret ediyor.
Fazıl Say iyidir, kötüdür. Söyledikleri yanlıştır, doğrudur. Ayrıca ister inanır, ister inanmaz. Severiz ya da hiç sevmeyiz. Bunlar hissiyattır, bağlayıcı özelliği olmayan duygular yani. Kızgınlık yaratsa da ceza doğurmaz. En azından tanımlanan ‘demokrasi’ anlam bakımından öyle diyor.
Tanımlanmayan kısmınsa ise; Fazıl Say’ı “bizim” gibi olmaya zorlamaktan başka bir algı yok, bu davayla.
Tersine, söyledikleri için yargı önüne çıkarıp ‘madem öyle, al sana ceza’ demekten başka bir şey ifade etmiyor.
Toplumda haliyle muhalif fikirlerini dillendirmekten sakınanların tek söylemi;
‘Madem suçlanacağım, neden boş yere uğraşayım’?
olacaktır.

Uludere'li Devlet Ana!..

Herkese bir vicdan portmantosu şart!
Şaka değil.
Yeri tam kalbe yakın, beyni gören ve vicdan girişinin hemen önünde olmalı.
Ne var- ne yok hatırlatması lazım..
Kiminde yok çünkü.. Keşke sonradan geliştirilebilen bir kas olsaydı, büyüyüverseydi böylece
belki dile de sözü geçerdi. Aklına ilk geleni söyletmezdi.
O yüzden bize bir vicdan portmantosu lazım. Yeri, tam Uludere'nin ortasında duran.. Annenin
kucağında bebek de olur şekli. O anne önceden değil ama sonradan ağladı çünkü.

Tahmin edeceğiniz gibi tartışma konusu Başbakan'ın sözleri.
Kurduğu mantıktan yola çıkarak, başka hesaplar yapmaya çalışıyorum ama aklım yine almıyor.
Mesela; “Her kürtaj bir Uludere” ise kürtajı 'azmettiren' her kadına da 'devlet ana' mı diyeceğiz bu durumda?
Uludere'de ölenlere anneleri kıyamamıştı üstelik.. Annelerinin kıyamadığına devlet mi kıydı diyeceğiz? Diyen dedi gerçi.. Sonuç aynı.. Ses seda yok..
Doğrudur ortalık her türlü cinayetten geçilmiyor. Bunlara fikir cinayetleri de dahil. Şuanda olduğu gibi. Hem de insani yanından kaçarak.

Herşeyden önce; kadın 'kürtaj' olma kararı alırken; önce kendi içindeki kendinin bir parçasını öldürmeye razı oluyor. Yapsa belki daha iyi olacaktı.. Yapmadığı -ömür boyu yük oluyor. Acabalar ara ara vicdanın portmantosuna takılıyor. Kendini de bir nevi öldürüyor kadın.
Ölene kadar vicdanının bir yerinde taşıyor bunu.. Kadın erdemi deyin ya da demeyin ama kabullenmediği bebeğin sonunu kabulleniyor, sahip çıkıyor. Acısını yaşamayı biliyor, sorumluluğu yükleniyor.
Peki yan tarafa geçelim.
Dönelim Uludere'ye; sorumlular nerde?
Hepsi mahallenin camını- çerçevesini indiren çocuklar gibi çoktan toz olmuş bile.. Ama ortada tuz buz olmuş camlar yok ki; tam 34 ölü var.
Sayıdan vuramayacak kadar sorumlulularına, gözlerini diken bir dava var. Sorumluları gözlerini kaçırsa bile var oğlu var.
Doğrudur.
Her kürtaj belki bir Uludere'dir.
Ama kürtaj olan hangi kadına sorsanız, elini kalbine koyar ve göz yaşlarıyla sorumluluğunu kabul eder.
Ama asıl soru;
Uludere için elini kalbine koyabilecek sizde kaç 'devlet ana' var?

*****

MENDERES'SİZ..

Hayatımın en çarpıcı günüymüş meğer bilmiyordum.
Geçen yıl Adnan Menderes'in Yassıada yargılamalarının ses kayıtlarını dinlerken iliklerime kadar irkilirken böyle hissetmiştim.
Adına yargılama diyemeyeceğimiz adiliğin, çiğ süt emmişliğin ses kayıtlarını duymak ne acıklıydı.. Demokrasinin köklerinin nasıl beslendiğinin, o köklere nasıl su verildiğinin en büyük örneğidir Menderes'in yaşadıkları.
'Padişahın şımarık torunlarının' oyunudur sanki.. Millete parmak sallamayı- el sallamakla karıştıranların torunları..
Ayhan Aydan ise dönemin tek yürekli sesiydi. Sevdiği adamı savunabilen, mahkemede 'metres' denmesini dahi önemsemeden; 'çok sevdim' diyebilmişti.
2009'da Ayhan Aydan hayatını kaybettikten sonra, yaşadıklarını yazan ve defalarca bir araya geldiği Can Dündar'ı yayına bağlamıştım.
Kendisine yeni bir hayat kurduğunu söylemişti. Ama kurduğu hayatın baş ucundan Adnan Menderes'in resmi hiç gitmemişti. O'na bakmadan başladığı gün olmamış.
Bugün 27 Mayıs'ın acı dolu yıl dönümüyle- böyle kocaman bir kadının yüreğine gömdü Türkiye, demokrasiyi o zamanlar. Şimdi ise hala yerini arıyor.