KIRGIN HAFIZA..

Bizi biz yapan değerler vardır. İnançların üstüne inşa edilir.. Bazen değişir başkaldırır her şeye ya da başkalaştırır her şeyi değerler..
Yılların içimizde ördüğü tuğlalar oluverirler.. İyi, kötü, acı ya da mutluluğa dair ne varsa yapıyı oluşturur. Mimarı bazen biz oluruz, eser çıkartırız ortaya.. Bazen de bizden önceki yaşanmışlıklar, genler kabayı yapmışlardır.
Enkaz devralırız. Yıkılamayan inşaatı evire çevire değiştirmekle geçer ömür.
Başarmak güç olur..
Bir yol seçeriz ve binanın işlevini belirleriz kabasıyla ya da üstüne bizim koyduğumuz tuğlalarla..

Tıpkı küçük Aristocles gibi..
Henüz 13 yaşındayken trajik bir şekilde kaybettiği annesinin yokluğu, Aristocles’ı devraldığı enkazla İstanbul’a kadar sürükler..

Aristocles, 25.03.1886 yılında Yunanistan’ın küçük bir kasabası olan Vassilikon’da dünyaya geldi.. Annesi Eleni, babası Mathew..
Babası kasabanın tek dokturu.. Annesi ve babası Aristocles’in dönemin salgın hastalıklarına yakalanmamasına ısrarla dikkat ederken; Aristocles, 11 yaşında tifoya yakalanır.. (kirli sulardan veya çevreden bulaşan ateşli ve tehlikeli bir bağırsak hastalığı)

Babası Mathew ona ilaçlar bulur, durumu ağırlaşan, ölmek üzereyken oğlunu tedavi eder, iyileştirir.. 1 seneden daha fazla sürer tedavi..

Ama dikkat edilmesi gereken önemli bir şey vardır.

Doktor babası, annesine sıkı sıkı tembihler. ‘Kesinlikle un, mayalı olan ne varsa verilmeyecek yasak’ diye.. Hayatına maal olacak kadar tehlikelidir..
Aradan geçen 2 senenin ardından anne Eleni bir gün evde kek pişirir. Oğluna verir..
Korkulan olur ve Aristoclas bu kez bir önceki hastalığından da kötü duruma gelir.
Telaşla eve gelen babası, anne Eleni’nin oğluna sadece bir parça kek verdiğini söyleyince, Dr.Mathew artık oğlunun yaşamayacağını, öleceğini söyler..
Anne Eleni yıkılır.. Saatlerce ağlar.. Kalbi kırılır, parçalanır, yerinden çıkacak gibi göğsünü acıtır.. Oğlunu kendi elleriyle ölüme gönderdiğini sandığı, saatler süren ağlamanın devam ettiği anlarda Eleni’nin kalbi üzüntüye daha fazla dayanamaz, aniden duruverir.
Acıdan duran kalbiyle, hayatı trajik bir şekilde son bulur.. Oğlunun ölümüne dayanmak istemez..

Birkaç gün sonra mucizevi bir şekilde iyileşen Aristoclas ise annesinin ölümüne sebep olmaktan büyük üzüntü duyar.. Henüz 13 yaşındadır..
Yıllar sonra üzüntüsünü dindirebilmenin yolunu kendini inançlarına adamakta bulur..
Annesini kendisi yüzünden kaybettiği duygusu içinden hiç gitmez. Suçluluk duygusuyla geçer günleri.. Bu duygu onu sert duruşu olan bir Patrik olarak hafızalara kazır. Ama O, içindeki çaresiz çocuğuyla geçirir yıllarını.. Aristocles’in duvarları, acıdan örülmüş inşaatı içinde dondurur.. Sonra 86 yaşında veda eder hayatına evinden uzakta..

Trajik hikaye, 1949-1973 yılları arasında Fener Rum Patrikhanesi’nde, Patriklik yapan Athenagoras’a ait.. Athenagoras, patrik olduktan sonra aldığı isim..

ABD Başkanı Harry Truman’ın özel uçağıyla New York’dan 1949’un Kasım başıydı Türkiye’ye gelişi.. Amerika, Yunanistan ve Türkiye’nin üzerinde anlaştığı bir isimdi..
Athenagoras, kritik zamanların patriği oldu.. Bazı gurupların telkin ve teşvikiyle yerel kalabalıklar ve İstanbul’a dışarıdan getirilmiş olan kitlelerce 6 Eylül akşamı Cumhuriyet tarihinde görülmemiş bir yağma ve yıkım eylemi gerçekleştirildi..
6-7 Eylül (1955) olaylarında, tahrip edilen alanlardan yaralanmadan canını kurtardı. 7 Eylül sabahına kadar süren olaylarda, Patrikhane de ağır hasar görünce, gerilim Türkiye ile Patrikhane ilişkilerine de yansıdı..

1054 yılında Roma Katolik Kilisesi ile kopan ilişkileri 1964 yılında Kudüs’te attığı adımla Papa Paul VI ile beraber düzeltti.. Rus kilisesinin Fener Rum Patrikhanesi üzerinde egemenlik kurma çabaları ve kritik hangi konu varsa Athenagoras dönemine denk gelir.. Kiliseler arasındaki ayrılığa son verilir.
Bütün hristiyan ailemini birleştirmektir Athenagoras’ın amacı..
Kimileri sözü özü bir Patrik Athenagoras’ı çok severken, kimileri rahatsız olur.. CIA ajanlığından, gizli müslüman olmasına kadar hakkında bir çok iddia ortaya atılır.. Ama her şeye rağmen kilise düzenine, hayallerinin tamamını ekleyemese de bir çok yenilik getirir...

Athenagoras, içinde koparıp atamadığı ayrılık duygusunun zıttını kendine
vizyon edinir.. Her şeyi birleştirerek ayrılığa son verme hissidir bilinç altındaki dünya..
Çünkü Onu Athenagoras yapan başka bir bilgi vardır. Kimseye anlatamadığı, trajik, sadece ailesinin bildiği bir geçmişi de getirir beraberinde..

En yakın arkadaşlarımdan biri Atina’da yaşıyor. Athenagoras’ın kanından.. Hem de yakın derecede. İstanbul’a geldiğinde beraber Fener Rum Patrikhanesi’ne gittik. Athenagoras’ın torunu olduğunu duydukları andan itibaren belki de çok az kişiye sadece aralanan kapılar ardına kadar açıldı bize..
Athenagoras’ın genetiği, bir parçası onun yaşadığı yerdeydi. Dua ettiği yerlere, çalıştığı odaya dokundu..
Aristocles’in üst üste dizdiği tuğlalarla inşa ettiği Athenagoras’ın yaşanmışlığı var Patrikhane’nin her duvarında.. Patrikhane salonundaki büyük resminden bakan gözleri minnettar aynı zamanda da hikayesini anlatmak ister gibi yarım..

6 Temmuz 1972 günü patrikhane merdivenlerinden düşerek kalça kemiğini kırdı, Athenagoras.. Hastaneye yatırıldığının ertesi günü böbrek yetmezliğinden 86 yaşında hayatını kaybetti..
Cenaze için Atina’dan gelen ailesi, Athenagoras’ı yaratan Aristocles’in doğduğu Vassilikon’daki evi hala olduğu gibi koruyor..

BORA MUCİZELERİ..

Yaşı 33, adı Murat. Yakışıklı, yetenekli, kızların dönüp tekrar tekrar baktığı, güzel gülen, iyi eğitimli, zeki. Hatta en ince detayları dünyanın merkezine yerleştirebilen biri.. Başka türlü çalışıyor Murat’ın kafası..

Yaşı 29, adı Darya. Ateş parçası. Kadında ne aranırsa hepsi onda birleşmiş. Hem güzel, hem seksi, akıllı, yetenekli ve başarılı.. Saatlerce her şeyden konuşulan o nadir kadınlardan.. Onunla geçen zamanlar başka oluyor.

Yollarımız New York’da kesişti..

Murat’la ben NYU yollarını beraber aşındırdık. Ama yıllar önce Beşiktaş anaokuluna da beraber gitmiştik.. Murat’ın elinden düşürmediği kılıcı vardı, O bir He-man’di. Benim elimde gezdirdiğim arap bebekle, çantamdan sarkan pembe panterim meşhurdu.. Favori çizgi filmlerimiz vardı. He-Man, Tenten ve Vikingler diyince bizim için hayat dururdu…
He-Man’ın kadın versiyonu She-ra çıkınca ise benim arap bebeğim ve pembe panterime bir de kılıç eklendi.. Murat bana artık sen de She-ra’sın diyerek kılıçlarından birini getirmişti..
Bir de Boramız vardı yanımızda.. Üçümüz en iyi arkadaştık. Bora’yı yerinden kaldırıp bir yere götürmek hep çok zordu ve Bora, en meşhur cümlesi ‘‘Ben bir daha buradan kalkmayı düşünmüyorum’ la kaldı hafızamızda…
Cümleyi aslında meşhur çizgi film karakteri tembel ‘değerli’ için söylerdik..
Üşengeç Bora derdik, bazen de tembel tembel diye eğlenirdik onunla.. O da aynı ‘değerli’ gibi gülerdi..

Bora’yı okul çıkışı ani bir trafik kazası sonucu kaybettik. Çok erken tanıştık biz en yakınımızdakini yitirme sınavıyla.. Hiç hazır değildik.
O yüzden paylaştığımız her şeyin içine Bora’yı da kattık. Fiziken yoktu belki ama biz onu meleğimiz ilan ettik. Bora bizi koruyacak, haber verecekti her şeyi.. Dileklerimizi de Bora yanımızda duruyormuş gibi boş koltuğa bakarak Bora’ya anlatırdık.. Çünkü Bora artık tanırının yanındaydı ve ona söylerdi..

Kozmik komedi, bizi son gittiğimiz okulda da bir araya getirdi Murat’la. Birbirimizi NYU’nun içinde görünce saatlerce güldük. Haber alamadığımız yılları yakalamaya çalıştık..

Darya ise Birleşmiş Milletler’de çalışıyordu. Ben aynı zamanda NTV’nin New York temsilciliğini de yaptığım için BM’de tanıştım onunla..
Beraber New York’un da Miami’nin de altını üstüne getirdik Darya’yla..
Çok eğlendik..

******
New York’da bir partiye Murat’ı zorla götürdüğüm akşam görür görmez aşık oldular birbirlerine.. Murat, Darya’yı görünce ‘ben bir daha buradan kalkmayı düşünmüyorum’ diyerek partiden ayrılmaktan vazgeçti..

Aradan geçen zamanla Darya’nın ailesi Murat’ı çok sevdi.. Murat’ın ailesi Darya’yı hiç istemedi.. Muhafazakar bir aileydi ve kendi seçimlerince başka birini uygun görüyorlardı Murat için..
Dayanamadılar daha fazla Murat’ın ailesinin baskılarına ve 2 yılın sonunda yollarını ayırdılar..

Darya benimle İstanbul’a döndü. Murat ise tamamen hayatını değiştirdi. İstanbul’a dönecekken her şeyi yaktı, bütün köprüleri attı ve Miami’ye taşındı..

Aradan tam 6 yıl geçti..

Darya da Murat da başkalarıyla oldular. Hatta Darya tekrar New York’a taşındı.. Daha yemeğe çıktığımız ilk akşam restorantta Murat’la karşılaştık.
Murat yeniden New York’a yerleşmiş ve onca zaman hiç karşılaşmayıp daha benim geldiğim ilk gün yeniden yollarımız kesişince ikimizde ‘Bora’ dedik. Mucize meleğimiz…
Yine gözlerini alamadılar birbirlerinden.. Murat arkadaşlarıyla oturduğu masadan kalktı, yan masadaki sandalyeyi bizim masaya doğru yanaştırdı ve yanımıza oturdu.. ‘Ben bir daha buradan kalkmayı düşünmüyorum’ diyerek..
Sonra da ‘değerli’ nin taklidini yaptı.. Bora için kaldırdık kadehleri o gece..
****

‘Ben bir daha buradan kalkmayı düşünmüyorum’.. Çocukluk eğlencemizdi..
İki kalbin, iki kez yollarını birleştirdi bu cümle.. Birbirlerini çok sevdiler, bir gün yolları ayrıldı. Yıllarca karşılaşmadılar. Aynı semtte, hatta iki sokak mesafede birbirlerine yaklaşıp hiç görmediler birbirlerini, çok uzakta olduklarını sanarak..
Üstelik aynı havayı soluyup görünmez oldular.. Aynı yerlerin yemeklerini tadıp birbirlerine değmediler..
O yüzden Murat’a göre benim de New York’a gelmemle voltran tamamlandı ve Bora da vardı. Artık yapamayacağımız bir şey yoktu..
'Bora Mucizeleri' vardı..

ZAMPAARE...

Klasikleşmiş bir eser.. Ben eser demek istiyorum izninizle.. Oyuncularıyla, müziğiyle hikayeyi müthiş anlatıyor bize..

Olay bir ‘Zampara’nın hikayesi aslında.. Özel bir Zampara değil öyle, sıradan.. Belli bir gelir seviyesinin üstünde, hayatına kendince renk katmaya çalışan bir zampara..
Ama her nasıl oluyorsa eylemleri her seferinde boşa çıkıyor.
Zamparada skor yok.. Karısı sürekli ensesinde..
Hikaye böyle..
Başrollerde Şener Şen ve Perran Kutman.. İkisi de aynı kulvarın ve başarıların kadın ve erkek versiyonu gibi.. Harikalar..
Hikayenin en güzel yanı ise her basma operasyonu öncesi, annesi tarafından ‘‘unutma babanın suratına tüküreceksin’’ sözleriyle film boyunca babasının suratına tüküren erkek çocuğu..
En güldüğüm sahnelerin birinde Nuran (Perran Kutman) kapıya dayanır ve içeriden duyduğu seslerden emin ve yangına gider gibi panikle Şakir’i (Şener Şen) olay yerinde basacaktır..
Şakir kıvraktır, kapı gürültüsünü duyar duymaz işe koyulur yalnız bir eksik vardır. Giyinecek vakit olmadığından haliyle don paça çalışan patron ve sekreter görürüz sahnede;
Nuran : Açıııın kapıyıııı!!
Şakir : yaz kızım.. 20 kamyon çakıl, 15 tane kapı..
Nuran : Şakiiiiiiiiirrr!!!
Şakir : Aa hoş geldin karıcım.. 30 kamyon ince kum!!..
Nuran : Alçak, namussuz, rezil herif!!
Şakir : Ne oldu, ne bağırıyorsun?
Nuran : Pis zampara! Bunu bana nasıl yaparsın!!
Şakir : Rica ederim yine başlama. Çalışıyorum ya görmüyor musun!!
Nuran : tükür ulan babanın suratına!!..

Geçen sabah evde dolapları yerleştirirken nedense bu film düştü önüme..
Hemen diğerlerinden kenara ayırdım. Belli ki yeniden izlenme zamanı gelmiş. En azından şöyle hızlıca sevdiğim sahneleri görsem biraz kaytarsam bunca koşturmanın arasında ‘ne çıkar ya’ diye ikna ettim kendimi..
Sonra gazetelere yöneldim ve biraz göz gezdirip filme dönmeyi planlarken, nerdeyse filmin ta kendisi gazete ekinin manşetiydi..

''O kadını tanımıyorum’’..
Soru : -ama sarmaş dolaş bir durum var?
Cevap : -dikkat ederseniz, o arkamda dururken ben kendimi çekiyorum..
!!
Fotoğrafta hoş bir hanım, bir işadamına arkadan sımsıkı sarılmış. Aralarındaki yakınlığın ölçüsünü tabii ki bilemeyiz. Ama fotoğrafa bakınca ilk izlenim ‘belli ki romantik dakikalar’ yaşanıyor şeklinde oluyor.
İçeriğini bilemediğimiz halde çekilen o anlık fotoğraftan sonra ‘o kadını tanımıyorum’ cevabına gülüyor insan haliyle..

Acaba ‘çiçekleri sulamaya gelmiştim’ daha mı yaratıcıydı?
Açıklamayı yapan kişi, en azından çiçek sulama konusunda otorite sahibi olarak kabul gördü. Bizi yıllarca güldürdü. Hala da kendisini ekranlarda görünce hoş bir tebessüm oluşur yüzümde.. Renkli adam algısı yarattı.. Zekice, espriyle çıktı işin içinde.

Sonra Berlusconi’yi düşündüm. Çapkınlıkta eline su döken yok. Hiç kimsenin başı onun kadar derde girmemiştir. Kaç kez yakalandı, kaç kadın arkasından itiraf etti. Eşi boşadı, yetmedi arkasından kitap dahi yazdı.. Berlusconi hala yerinde ve işin komiği eğlenceye tam gaz devam ediyor.. Bu arada durumuyla en ciddi toplantılarda bile dalga geçer oldu artık..
Ben buyum diyor.. Arkasında duruyor..

Haliyle soruyorum.
Ayrıca hazır son iki örneği de siyasetçilerden vermişken..
Peki yakalananlardan biri de çıkıp ‘yaptımsa ben yaptım’.. dese artık??..

LEONARDO da RASİM..

''Bazen, tüm çabalarınıza rağmen hayat size sadece limon verir. Böyle durumlarda; iki tercihiniz vardır. Ya yüzünüzü ekşitirsiniz ya da limonata yaparsınız’’…

Cümleler ‘Love Happens’ (Aşk Olur) filminden.. Etkili bir ses bu cümleleri söylerken aktörde limonları kesiyor..
Başrollerde Jennifer Aniston ve Aaron Eckhart var.. Yakışıklılığı ve kemikli yüzüyle seksiyim diye bağırıyor Eckhart..
Sonra hep beraber hem hayatlarını hem de geçmişlerini sorguluyorlar.
Film, tam anlamıyla kişisel gelişim kitabının ekranlara sıkıcı ama başarıyla uyarlanmış hali..

Limon sahnesinin daha henüz başlarındayken telefonum çaldı. Üniversite yıllarından beri görüşemediğim arkadaşım Rasim telefonumu bulmuş, İstanbul’a gelmiş..
‘Yarın sabah lütfen kahvaltı edelim, çok yoğunum ama seni görmem lazım’ diyerek telaşla kapadı telefonu..
Telefondan sonra, Rasim’in ilginçliklerini tek tek hatırlamaya başladım.. Eskişehir’de okuduk ikimizde.
Aramızda evi olan bir Rasim, bir de ben vardım..
O yıllarda ya Rasim’in ya da benim evimde toplanılırdı. Hatta bazen her ikimizin evinde ayrı ayrı partiler olurdu.. Büyük rekabet vardı aramızda..

Rasim aramak için neden özellikle bu filme denk gelmiş olabilir acaba diye düşünürken içimden gülmeye başladım..
Filmle ilgisi olan en komik ayrıntı; Eckhart, Aniston’la tanışmak istiyor ama Aniston sağır ve dilsiz taklidi yapıyor Eckhart’ı başından def ediyor..

Rasim’le okulun ilk günü karşılaştığımda karşımda esmer, kısa boylu çok hızlı konuşan ve sürekli konuşan haliyle itici biri vardı bana göre. Sağır ve dilsiz taklidi yapmıştım. Ama aynı sınıfa düşünce kötü oldu tabii. Rasim çok kızmıştı. Günlerce benimle konuşmadı, sonunda da çok iyi dost hatta sırdaş olduk birbirimize..

İkinci sınıfa geçtiğimizde arkadaş grubumuz daha da kalabalıklaştı ve çok daha eğlenceli günler geldi..
O yıl Eskişehir’in yazının erken geldiği Haziran ayıydı. Hepimiz artık son kalan sınavlarla mücadele ediyorduk.. Yaz tamamen gelecek herkes ayrı bir yerlere tatile gidecekti.. Hepimiz nerelere gideceğimizi konuşuyorduk..

O hafta bir gün okul çıkışı Rasim yanıma geldi ve mutlaka onun evine gitmemiz gerektiğini, bana göstermesi gereken önemli bir şey olduğundan bahsetti.
O kadar sevgi dolu, komiktir ki Rasim, aklımın ucundan en ufak bir hinlik geçmesine bile izin vermez..
Okul çıkışı beraber Rasim’in evine gittik. Kapıyı açtı ve anahtarlarını elinde sallayarak Fatmaaa diye seslenmeye başladı.
Önce anlam veremedim, yeni kız arkadaşı olabilirdi veya tanımadığım başka biri…
‘Evde biri mi var’ diye sorduğumda ‘evet var’ cevabını aldım. Ama Rasim’in yüzünde nasıl söyleyeceğini bilememenin garipliği daha da ilgimi çekiyordu..

Anlamsızca Rasim’e bakarken ‘hah işte geliyor’ dedi.. O an bayılacağımı sandım ve çığlık atmaya başladım.. Kocaman simsiyah bir kara böcek bize doğru koşa koşa geliyordu. Hani şu ‘karafatma’ olarak bilinen tür, ama epey irisi..

‘Rasim böcek var’ diye bağırmaya devam ederken; Rasim, ‘o benim Fatmam’ deyiverdi.. ‘iki haftadır her akşam beni kapıda karşılıyor ve bence normal bildiğimiz böceklerden olamaz bu Bahar’ dedikten sonra buz kesildim.
Rasim ‘Fatmasını’ yani böceği eline aldı ve bir süre elinde dolaştırdıktan sonra yere bıraktı.
Gözlerime inanamadığım anlardan sonra, ben salona geçmeden evi terk ettim. 10 dakika sonra eve döndüğümde Rasim’i arayıp, normal olmadığını bu kez gerçekten aklını kaçırdığından bahsetmeye başladım..
Rasim hep ilginçti çünkü. Okulda da, ya bir gün bütün kediler köpekler onu çok severdi ya da ertesi gün hepsi Rasim’i ısırmaya kalkardı...

Bir süre kızlardan hiç kimse Rasim’in evine gitmedi. Hatta erkek arkadaşlarımız bile bir süre uğramadılar o apartmana. Sadece Rasim bize geliyordu ya da dışarıda görüşüyorduk onunla..

Aradan geçen birkaç ayın ardından, bir gün Rasim’in arkadaşlarından biri evin anahtarını istiyor. Rasim anahtarı ‘Fatma’yı tembihleyerek Celal’e veriyor. Ama Celal uğraması gereken bir yer olduğu için anahtarı kız arkadaşına bırakıyor. Eve giren Ece ise durumdan habersiz görür görmez kıyıyor ‘Fatma’nın hayatına… Celal eve gelince panik içinde Rasim’e haber veriyor ve Rasim hiçbir cevap veremiyor, ‘peki’ demekten başka..

O dönem hikaye böyle yarım kaldı, tuhaf oldu hepimiz için ‘Fatma’nın ölümü.. Rasim’den bir daha konuyla ilgili hiç bir şey duyamadık.. bizde hiçbir şey olamamış gibi davrandık.. Çünkü bu konuyu hiç sevemedik ve hiç anlayamadık..

Dolayısıyla böyle dahilik ve delilik arasında savaşan zaman zaman her iki uca da kayabilen Rasim’in benimle mutlaka görüşmek istemesi beni daha da meraklandırdı..

Sabah kahvaltıda buluştuğumuzda artık dayanamadım ve merak ettim bunca sene sonra bir anda bu ne sürprizdi.. Neler oluyor dedim?
Benimle ekonomiden mezun olan Rasim bununla yetinmeyip tıp fakültesine kaydolmuş meğer ve sonrasında da Amerika…

Bunları anlatırken cebinden bir kağıt çıkardı ve bana uzattı.. böcekler üzerine Amerika’da yazdığı tez sayesinde master, çalışma izni ve devamında da orada yaşama hakkı kazanmış.. Ve hayatımın aşkı dediği eşini de bu araştırmalarda bulmuş.. ‘Tek yaptığım o böceğin neden beni seçtiğini anlamak oldu’ diyerek düğün davetiyesini de bana uzattı.. Gelinin adı Fatma bu arada..
Şaka gibi ama hiç değil..

Filmi hatırlıyor musunuz?
Hayatın bazen bize limon verdiği kısmını..
‘Fatmasız’ Rasim belki bugün ‘tıp için yaratılmışım ruhum bu diyemeyecekti’..

SILENT MELEKLERİ / SILENT PRENSİBİ

İki kişi düşünün aynı yaşlarda.. Aynı dönemlerde yolları bir çok konuda kesişmiş.. İkisi de Harvard mezunu, ikisi de profesyonellikten patronluğa geçiş yapmış.. Banka sahibi, hatta bir dönemin medya patronları..
Türkiye’de bir çok dengenin değişmesinde etkili, zaman zamanda o etkinin ta kendisi olmuşlar..

Sonra silent..
Kısa bir sessizlik…

Kısa bir sessizlik diyorum çünkü bir süre sonra bu çok başarılı iki kişinin hayatı birbirlerinden tamamen ayrı yönlere gidiyor…
İkisi de tökezliyor ama sadece biri fırtınadan çıkmayı başarıyor.. Krize yenilmeyen, şanslı olan alıp yürüyor. Başarısına başarı, gücüne güç katmaya devam ediyor..
Diğeri ise hala mücadele günlerinde..

Peki sizce hangi kararlar ya da hangi kırılma noktaları ya da silent (sessizlikler) iki Harvard’lıyı farklı yollara soktu? Ve bu farklı yollar bir daha yakın olmayan bu iki arkadaşı nasıl aynı yola sokamayacak kadar keskin olabildi?

Yine bir silent..
Kısa bir sessizlik..

‘Silent’le ilk kez bir süre önce uçaktan indikten sonra tanıştım.. Çok yakın bir kız arkadaşım uçuşun nasıl geçti diye sorduğunda birden ‘silent’ dökülüverdi dilimden.. Henüz silent’in tatil mitim olacağından ve önce sadece benim inandığım bir şeyleri doğuracağından habersiz havaalanından ayrıldık.

Yol boyunca aklımdan geçen tek kelime silent .. silent.. silent..

Ses artık Brad Pitt’in meşhur filmi ‘meet joe black’in giriş sahnesindeki ‘yess’ yesss’ seslerine benzemeye başladı.. Ama reel olarak sesli değillerdi. Sadece içimde duyduğum bir yankı.. Joe Black’in ürküttüğü başlangıç gibi değil, daha çok ‘moon river’ı dinler gibi kalbime dokunan yumuşak bir his..

İçimden bir şeyleri alıp götüren sonra başka hisler, duygular, başka bir vizyon getiren bir silent.. Kalbimin açık, kafamın net olduğu ama beni nereye götüreceğini bilmediğim sadece güvenmeyi seçtiğim bir sessizlik.. Belki de hayat kurtaran başka bir bakış açısını görebilmemi sağlayan, bana; doğru soruları getiren bir melek..

İçimdeki ‘moon river’ hissi değişmeden sorular belirmeye başladı önümde..

En zor anlarda Silent melekleri mi belirir yanımızda? Ya da bizim dile getiremediğimiz ‘sessiz’ anlara mı gizlenir aslında her şey? Hani konuşamadığımız anlar vardır, aslında her şey ortadadır ama ağzımızdan çıkamaz bir türlü o kelimeler ve her şey o sessizliğin içinde belirir.

Tercihlerin, kırılma noktalarının efendisi olabilecek kadar güçlü olduklarına inanıyorum bütün ‘Silent Melekleri’nin.. (ve sessizliğin..)
Akışı yönlendirecek kadar güçlü ama bunu bağırmayacak kadar da nazikler..

Gelelim iki profilimize..
İşleri daha kötüye giden ve bankası elinden alınan kişiyle bir gün resim sergisinde karşılaştım ve bir kahve içme şansımız oldu..
Sonunda dayanamayıp merak ettiğim o soruyu yönelttim..
Diyaloğumuzu aynen aktarıyorum..;

Neden aynı yolda giden iki kişinin hayatı sonra tamamen birbirinin zıttına dönüşür? Siz belki birbirinizi hiç sevmediniz ama yollarınız, okullarınız, yaptığınız işler hep kesişti.. Sizin yollarınızı ayıran ne?
‘‘Ben ne yaparsam yapardı, o yüzden girdiği işlere hiç şaşırmazdım. Ama şöyle örnek vereyim; Hakkımda bazı gazetelerde çıkan olumsuz haberler sonrası, o gazetenin patronuyla karşılaştığımız yerlerde konuşmaz ve selam vermezdim. Sonra bir gün O patron bana; ‘’O, kendisiyle ilgili gazetede her kötü bir haber çıktığında bize bir kutu çikolatayla geliyor, beni ziyaret ediyor, nedenini soruyor, bize hiç küsmüyor ama sen küsüyorsun’’ demiştir..
O her devrin adamı oldu. Şimdi bile odasına gitsen kimlerin resimleri vardır görürsün. Her dönem güç kimse onun yanında olur. Ben daha direkt ve doğru bildiğimi söyleyen ve yapan bir karakterim, bundanda ödün vermedim.
Bedeli ne olursa olsun.”..

Şimdi bunun ‘Silent Prensibiyle’ ne alakası var diyebilirsiniz.. Ama bunlardan hangisinin silent meleklerini dinlediğini bilemeyiz.. Doğru bildiğini yaptığına inanan ve bu yolda her şeyini feda edebilecek noktaya gelen mi, yoksa her şeyini korumak üzere hareket eden mi?..

Silent Melekleri’nin işte burada devreye girdiğini hissediyorum. Onlar, kırılma noktası oluşmadan önce içimize bir sessizlik yayıyor.. Başka hiçbir sesin ve düşüncenin giremediği yerde verilen kararın bizi götürdüğü yerden sorumlu olmadan bizim için bir süre dünyayı durduruyorlar.

Seçimin ardından ise düğmeye basan biziz.. Tıpkı iki Harvard'lı arkadaş gibi..

‘ROMERRO’ KADINLARI.. düzeltme..

Romantizm ve erotizmi bir araya getiren güç ‘Romerro’…
(Çift ‘R’ hem romantizmin içindeki iktidarı, hem de erotizmin gücünü simgeliyor..)

4 sene önce ''Nietzche’nin Kadınları’’isimli kitabı okuduğumda ilk izlenimim, sevdiği kadına (Salome) gönderdiği mektubun cevabını bekleyemeden şehri terk eden ‘adam’, bana her ne kadar zayıf karakterli gelse de, aşkına karşılık bulamayan Nietzche’nin kadınlık üzerine yazdıklarını çok şaşırtıcı bulmuştum..
Kitapta da geçen o meşhur; ‘kadınlara mı gidiyorsun, öyleyse kırbacını unutma’ sözlerini frengi hastalığını kaptığı genelev deneyiminden sonra söylemleştiriyor Nietzche.. Ve bu olaydan sonra hiçbir kadınla cinsel ilişkiye girmiyor.. Tüm derdi; cinsel objeye dönüştürülmüş ve kadınca duygularından arındırılıp, erkekleştirilmiş kadın gerçekliğine karşı duyduğu nefreti dile getirmek oluyor…

Bu ilginç bağlantıyı kurmamı sağlayan bir araştırma önümde duruyor. Amerika’nın en popüler dergilerinden birinde yapılmış bu araştırma, ‘sözde’ kadın psikolojisinden bahsediyor.. Araştırmanın başlığı yukarıda da okuduğunuz üzere ‘ROMERRO’.. Yani, romantizmi ve erotizmi birleştiren güç!.. Ya da ayrıştırılmış güç desem daha doğru!...

Araştırmaya göre, tek gecelik beraberliklerde erkekler sadece erotizm düşünürler, ama kadın o kişiden ertesi gün telefon bekler’ deniyor!… (e adı üstünde ‘tek gecelik’ ise!!.. bu ilişkiden hala telefon bekleyen kadın araştırılmaya da gerek duyulmayacak kadar anormal olmuyor mu?. Ya da bunun alanı artık patetik değil mi?..)
Devam edelim araştırmaya;
Cinsel dürtünün tüketici olduğu vurgulanmış, romantik duyguların üretkenliği yüceltiliyor..
En çarpıcı tespiti; ‘kadının, güçlü silahlarından birisi olan romantizmi doğru ve yerinde kullanamadığı takdirde erkeğin gözünde değersizleştiği’ yönünde..

Yani ‘Romerro’ dengeniz bir kaydı mı, bittiniz..

Bence de salt cinsellik tüketici ve romantizm üretici ama bir dakika! niye şimdi durduk yerde strateji peşine düşüldü? Özgür cinsellik nereye gitti?.. Araştırma değil mesleki anket sanki.. Tamamen düz mantık…
Kadın, süresi her ne olursa olsun beyni stratejiye fazla odaklıysa, orada kadın var mıdır?..
Evet Nietzche'yle başlamak istedim çünkü O bile kırbaç örneğini verirken bu kadar acımazsız anlamlar yüklememiş kadınlara.. Aksine yaşasa bu ankete lanet okuyup kendini yine dağdaki evine kapatabilirdi..

Gerçekten öyle midir peki? Kadın kalbiyle uğraşırken romerrosunu da hesaplar mı?
Ya da hesaplamak isteyip çoğu zaman çuvallar mı? Ya da biriktirdiği romerrolar puan olarak mı geri döner?

Anket, Romerro tipi kadınlar için açık bir profil vermiyor. Sadece bir fikir üzerinde tepinilmiş. Ama merak ediyorum mesela bu Romerro kadını/kadınları tahminen ne tarz işler yapar, nereye gider, ne yer, kimlerle gezer.. Romerro kadını açılımı yapmak istiyorum..

Bu kez Nietzche'yi yerinden kaldırıp ona sormak istiyorum.. Niezche biliyorum çok uzun zaman oldu senin için belki kadın kelimesine de yabancılaşmışsındır ama
sen bir açılım yapar mısın?..

Leonardo var hayatımda…

''İyi geçirilen bir günün huzurlu bir uykuyu getirmesi gibi, iyi yaşanmış bir ömür de huzurlu bir ölüm getirir’’… (Leonardo da Vinci)

Bütün bilgileri birleştirme hayalini gerçekleştirmeden ölen Leonardo’nun sona doğru yazdıkları ise ''devam edeceğim ve yararlı olmaktan hiç bıkmadım’’ olur..

Leonardo da Vinci, yeteneklerini, zekasını ve duygularını somut çalışmalarına aktarmış bir dahi… Konuşmanın değil eylemin gücüne inanmış.. Bir çok kişi tarafından 'bağımsız düşünürlerin aziz patronu' olarak anılıyor ..
'Mucizelerle uğraşmayı arzu ederim' diyen da Vinci, hayatı boyunca 'her şeyi öğrenmenin mümkün' olduğunu savunmuş.. Evlilik dışı dünyaya geldiği için noter olan büyükbabasının yolundan gidemeyen Leonardo, kıl payı muhasebeci olmayı kaçırıyor..
Usta bir heykeltıraş ve ressamın yanına çırak olarak verildiği günden sonra ise hayatı tamamen değişiyor..

'Mona Lisa', 'Son Yemek' ve bir çok eseriyle tarihe adını yazdıran 'her devrin adamı' Leonardo da Vinci, acaba 1900'lerde doğsaydı veya şimdilerin yaşayan efsanesi olsaydı, bugün resmine kimler, nasıl konu olurdu? Onun sözleriyle; ‘devam ettiğini, faydalı olmak istediğini’ bilerek Leonardo da Vinci’yi geçmişten bugüne davet ediyorum.

Sen olsan Leonardo her şeyi nasıl birleştirirdin, bu kez hayalini de tamamlayabilir misin?

Günlerdir Türkiye'nin açılımını, Pkk'yı, Kürtleri vs televizyonlarda tartışıyoruz, gazetede okuyoruz ama sonuç aynı... Herkes meseleye sen ve ben diye bakarken ortada kurulması potansiyel bir ilişki bile yok..
Yatırımı ilişkiye yapmaktan zaten hiç bahsetmiyorum.. Sadece akılla, mantıkla, egoyla, deneyimlerle vs.. çözülmeye çalışıldıkça gittikçe büyüyen bir mesele var Türkiye’nin önünde..

Merak ediyorum.. Başkalarının gözünden bakmak istiyorum..

Bugün 'yaşayan' Leonardo, Türkleri mi resmederdi, yoksa Kürtleri mi simgelerdi resminde?.. Ya da herkesi yine bir masada mı toplardı Da Vinci? Yoksa İsrail mi çıkardı resmin bir yerlerinden?
Kompozisyonu nasıl kurardı?..

Benim hayalimdeki kompozisyon; yine bir masa ve yine herkes masada. Bu kez Leonardo’nun resimleri de arkada net bir şekilde görülüyor. Geçmişle şimdiki zaman ve yaşanmışlıklar birbirine bağlanmış.. Her şey bir uçtan bu güne birleşmiş sanki..
Resimdeki geleceği ise yine bir yerlere simgelemiş, saklamış Leonardo.. Sır hep var olacak ve keşfedilmeye devam edecek diyor..

Ben böyle bir resim görüyorum.. Her şeyin birbirinden ayrılmadığı ve herkesi birleştiren resimler…